Álar fannst í 7 gagnasöfnum

ála Sagnorð, þátíð álaði

Álar Karlkynsnafnorð, örnefni

áll Karlkynsnafnorð

ála 1 álaði, álað kornið álar

ála 2 hryssan er ála

áll -inn áls; álar það syrtir í álinn; brauð með ál; ála|veiði

áll nafnorð karlkyn

djúp renna á vatns- eða sjávarbotni

það syrtir í álinn

horfurnar versna


Fara í orðabók

áll nafnorð karlkyn

langur og mjór fiskur af breytilegum tegundum


Fara í orðabók

ála lo
<fræið; byggið> álar

áll no kk (fiskur)
áll no kk (skora í vatnsbotni)

Eðlunarfús kýr er yxna, læða er breima, gylta gengur, er að ganga eða er ræða, tík er lóða, kindur og geitur eru blæsma og hryssur ála, álægja eða í látum.

Lesa grein í málfarsbanka

áll
[Sjávarútvegsmál (pisces)] (fiskar¦v)
samheiti bjartáll, gleráll, guláll
[enska] eel,
[danska] ål,
[þýska] Aal,
[franska] anguille,
[latína] Anguilla anguilla

áll
[Sjávardýr]
samheiti bjartáll, gleráll, guláll
[norskt bókmál] ål,
[enska] European eel,
[danska] ål,
[franska] anguille,
[latína] Anguilla anguilla,
[þýska] Aal,
[spænska] anguila,
[færeyska] állur,
[portúgalska] enguia

áll
[Sjómennsku- og vélfræðiorð] (dýr)
[enska] eel

áll
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Sá staður langs eftir vatni, stöðuvatni eða straumvatni þar sem dýpi er mest milli grynninga eða sandeyra sem eigi teljast bakkar.
[skýring] Nú eru álar fleiri en einn og heitir sá höfuðáll sem vatnsmestur er.

1 ála l. ⊙ ‘flónslegur; eðlunarfús (um hryssur)’; líkl. afbökun úr álæg, álægja (s.þ.), eiginl. styttingar- eða samdráttarmynd. Tæpast tengt sæ. máll. älas ‘leika sér, fíflast, narra’ og nno. æla ‘baksa við, eiga annríkt,…’.


2 ála s. ‘spíra; stálma (um kýr og hryssur)’; leitt af áll ‘frjóangi, spíra’ (s.þ.); sk. ál (1) og ól (1). Um merk. ‘stálma’ sjá snákur (2), stingl og strimill.


1 áll k. ‘fiskur af álaætt’; sbr. fær. álur, állur, sæ. og nno. ål, d. ål, fe. ǣl, fhþ. āl. Samgerm. orð, en frekari ættartengsl óljós. E.t.v. af sama toga og áll (2) ‘mön, rák’ (s.þ.), og lyti heitið þá að lögun fisksins. Aðrir giska á skyldleika við alur (s.þ.), og enn aðrir telja orðið í ætt við nno. ulka ‘slím, mygla’, fi. āla- ‘eiturvökvi’, á̄lākta- ‘smurður eitri’, lith. el̃mės ‘líkvilsa’, og ætti þá nafngiftin við húðslímið. Allt óvíst. Ath. ölunn.


2 áll k. ‘aflöng lægð eða skora á sjávar-, vatns- eða árbotni; árkvísl; hryggmön á dýri (t.d. hesti); mænir á heylön’; sbr. fær. álur ‘lítið eða mjótt vatnsfall’, nno. og sæ. máll. ål ‘bakrák á dýri’. Uppruni óljós, e.t.v. sk. fi. āli- ‘rák’, gr. ōlíngos ‘hrukkur undir augum’. Aðrir telja orðið sömu ættar og áll (3); ólíklegt. Ath. áll (1).


3 áll, †óll k. ‘spíra, frjóangi’; sbr. nno., sæ. máll. ål, fgotl. āla; < *anhla-, sk. angi, öngull. Sjá ál (1) og ól (1). Af áll er leidd so. ála ‘spíra’ (s.þ.).