Áni fannst í 3 gagnasöfnum

Án Karlmannsnafn

áni Karlkynsnafnorð

ánn Karlkynsnafnorð

áni -nn ána; ánar ána|gangur

4 Án k. † karlmannsnafn; dvergsheiti. Sjá Ánn (2); ath. Ánarr og Ónarr.


1 áni k. (17. öld) ‘auli, bjálfi, klunni’; sbr. nno. åne ‘bjálfalegur og aulafenginn maður, klaufskur dundari’, ånutt ‘aulalegur, klaufafenginn’; sbr. einnig ísl. ánalegur l. ‘aulalegur’, ánslegur l. ‘bjálfalegur, ræfilslegur (til fara)’, ánast s. ‘álpast’. Uppruni óviss. E.t.v. er áni upprunal. s.o. og ái, víxlmynd endurgerð eftir ef.ft. *ána, sbr. ánasótt og án (2); merkingin ‘auli, klaufi’ < ‘(hálfruglað og óstarfhæft) gamalmenni’. Aðrir telja að áni sé leitt af fs. án (eiginl. ‘sem vantar e-ð í’), sbr. áni (3). Sjá ái, án (2) og ánasótt.


2 áni k. ‘amstur, annir’. Sjá án (1) og ánn (1).


3 áni l.: alls á. ‘allslaus’; talið leitt af fs. án.


4 Áni k. karlmannsnafn; sbr. nno. Åne. Sjá Án (4) og Ánn (2).


1 ánn k. (16. öld) ‘erfiði, amstur, annir’; sbr. fær. ódn kv., ódnur k. ‘slægjuskári; smalagata (af fjalli)’, nno. ôn kv. ‘dugnaður, vinnukapp’, ône k. ‘skógarræma, sláttuteigur,…’, sæ. máll. ån kv., åne k. ‘akur- eða engjateigur; skáraræma’. Sk. nhþ. jahn, svissn. jān ‘engja- eða akurteigur; lengja af slegnu korni; lota, gangur’; ánn < *jāna- < *jēna-, sbr. fi. yá̄na- ‘ferð, farartæki’, yá̄ti s. ‘ganga’ og lat. jānua ‘dyr’, af ie. *i̯ā- ‘ganga’; sbr. ei- í lat. eō ‘ég geng’ og ísl. íð ‘starf’. (Merkingarferli gangur > gönguleið > starf > starfssvæði). Sjá án (1), áni (2), ónn (2) og ár (3).