áleitinn fannst í 6 gagnasöfnum

áleitinn -leitin; -leitið STIGB -nari, -nastur

áleitinn lýsingarorð

sem sækist mjög í eitthvað, nærgöngull

blaðamaðurinn spurði áleitinna spurninga


Fara í orðabók

gera sér dælt við einhvern merkir: vera áleitinn eða frakkur. Sigga gerði sér dælt við ókunnuga manninn í veislunni og daðraði við hann allt kvöldið.

Lesa grein í málfarsbanka


Orðið áleitni er nafnorð dregið af lýsingarorðinu áleitinn og merkir: það að vera áleitinn.

Lesa grein í málfarsbanka

6 á- forliður samsetninga; sbr. gotn. ana-, fe. on-, fhþ. ana-, gr. ana- og ísl. fs. á; ýmist gamalt forskeyti, einkum sagnleiddra orða, sbr. ábítur, fe. onbītan ‘snæða’; ágætur, fe. ongietan ‘fregna’; áþján, gotn. anaþiwan ‘undiroka’ eða forskeytt fylgiorð (fs., ao.), sbr. ádrepa, drepa á; áhrínsorð, hrína á; áleitinn, leita á o.fl.) og er oft erfitt að greina á milli þessa tvenns í íslensku. Forskeytið á- heldur tíðast eiginlegri (staðarlegri) merkingu, en fær þó stundum óeiginlega merkingu, t.d. fullnaðartákngildi. Til er og að það merki ‘í þá átt’ e.þ.u.l., sbr. álíkur, áleiðis o.fl.