álm fannst í 5 gagnasöfnum

álm Hvorugkynsnafnorð

álmur Karlkynsnafnorð

álmur -inn álms; álmar álm|lús; álm|sýki

álmur nafnorð karlkyn

lauftré af ættkvíslinni Ulmus


Fara í orðabók

álmur kk
[Matarorð úr jurtaríkinu]
[skilgreining] lauftré af álmsætt, vex á norðurhveli jarðar;
[skýring] fræ, blöð og aldini notuð í salat
[norskt bókmál] alm,
[danska] elm,
[enska] English elm,
[finnska] jalava,
[franska] orme commun,
[latína] Ulmus procera,
[spænska] olmo,
[sænska] alm,
[ítalska] olmo,
[þýska] englische Ulme

álmur
[Nytjaviðir]
samheiti álmviður
[skilgreining] Nytjaviður. Gallalaus viður er verðmætur smíðaviður. Rysjan er hvítgul og mun lakari viður en kjarnviðurinn sem er ljósbrúnn, seigur, illkleyfur og eygður. Mjög endingargóður viður. Spónn úr álmrót er eftirsóttur og þykir sérlega fallegur.
[skýring] Hentugur í margs konar smíði innan- og utanhúss, t.d. í húsgögn, þiljur o.fl.
[danska] storbladet elm,
[enska] wych elm,
[finnska] vuorijalava,
[hollenska] ruwe iep,
[latína] Ulmus glabra,
[sænska] skogselm,
[þýska] Bergulme

álmur
[Nytjaviðir]
[danska] elm,
[enska] elm,
[finnska] jalavat,
[hollenska] iep,
[japanska] nire zoku,
[latína] Ulmus,
[sænska] alm,
[þýska] Ulme

álmur kk
[Plöntuheiti]
samheiti álmtré
[latína] Ulmus glabra,
[sænska] alm,
[norskt bókmál] alm,
[þýska] Berg-Ulme,
[danska] skovælm

1 álm h. (nísl.) ‘alúmín’; ísl. nýgervingur úr erl. orðinu. Sjá ál (2), almín, alúmín og álún.


2 Álm- forliður í mannanöfnum eins og Álmarr, Álmgeir, Álmveig o.fl. Af álmur og þá líkl. frekar í merkingunni ‘bogi’ en ‘trjátegund’.


álmur, †almr k. ‘trjátegund, álmviður; bogi’; sbr. fær. álmur, almur, nno., sæ. alm (< *alma-), d. elm, fhþ. elm-(boum); sbr. fe. ulmtréow, þ. ulme < *ulma- (hljsk.); sbr. lat. ulmus < *l̥mo-s. Sk. (físl.) alri, elri, ölur (1) og jölstur (s.þ.). E.t.v. af ie. rót *el-, *ol- um brún- eða gulleitan lit, sbr. fhþ. elo ‘gulur, brúnleitur’.