án fannst í 5 gagnasöfnum

Án Karlmannsnafn

ánn Karlkynsnafnorð

án hvorugt gat án annars verið

án forsetning

(gagnstætt 'með') ekki með

það má ekki birta bréfið án leyfis

flokkurinn getur ekki myndað ríkisstjórn án stuðnings jafnaðarmanna

án þess að


Fara í orðabók

án
[Læknisfræði]
samheiti -laus
[skýring] Neitandi forskeyti sem vísar til vöntunar eða skorts á e-u.
[enska] a-

ó-
[Læknisfræði]
samheiti án
[skýring] Vísar í það sem vantar eða er ekki til staðar.
[latína] in-,
[enska] in-

ó-
[Læknisfræði]
samheiti án, ekki, -laus, -leysi
[skýring] Neitandi forskeyti. Vísar í það sem vantar eða ekki er.
[enska] non-

1 án k. (17. öld) ‘erfiði, erill’. Sjá ánn (1).


2 án k. (18. öld) ‘hirðulaus og ræfilslegur maður (illa til fara)’: Hann gengur sem annar án (JGrv.). Sjá áni (1).


3 án, †ón fs. sem víkur að algerri vöntun á e-u; sbr. nno. vôn, fsax. āno, fhþ. āno, ānu (< *ēnu), gotn. inu (hljsk.), sbr. gr. áneu (s.m.); e.t.v. sk. , nei og . Víxlmyndirnar án og ón eru tilkomnar vegna missterkrar áherslu, ón hefur haft ríkari áherslu og því sætt u-hljv. (*ānu > *ó̢n > ón).


4 Án k. † karlmannsnafn; dvergsheiti. Sjá Ánn (2); ath. Ánarr og Ónarr.


1 ánn k. (16. öld) ‘erfiði, amstur, annir’; sbr. fær. ódn kv., ódnur k. ‘slægjuskári; smalagata (af fjalli)’, nno. ôn kv. ‘dugnaður, vinnukapp’, ône k. ‘skógarræma, sláttuteigur,…’, sæ. máll. ån kv., åne k. ‘akur- eða engjateigur; skáraræma’. Sk. nhþ. jahn, svissn. jān ‘engja- eða akurteigur; lengja af slegnu korni; lota, gangur’; ánn < *jāna- < *jēna-, sbr. fi. yá̄na- ‘ferð, farartæki’, yá̄ti s. ‘ganga’ og lat. jānua ‘dyr’, af ie. *i̯ā- ‘ganga’; sbr. ei- í lat. eō ‘ég geng’ og ísl. íð ‘starf’. (Merkingarferli gangur > gönguleið > starf > starfssvæði). Sjá án (1), áni (2), ónn (2) og ár (3).