óða fannst í 2 gagnasöfnum

óður nafnorð karlkyn

kvæði, ljóð


Sjá 2 merkingar í orðabók

óða kv. (18. öld) ‘langamma, formóðir’; sbr. fhþ. uota ‘langamma’ og ffrank. ēdila ‘langafi’. Sjá óðal og aðal (1).


1 óður k. ‘skáldskapur, kvæði; æðigangur, óró; †geð, hugur’; sbr. nno. od h. ‘ákefð, ofsi, löngun,…’, ode k. ‘samræðisfýsn, ákefð, sjógangur’, fe. wōð kv. ‘söngur, óp; ákafi’, mhþ. wōt og fhþ. wuot, nhþ. wut ‘æði’. Sk. lat. vātēs ‘skáld,…’, fír. fáith (s.m.) og fi. api-vātáyati ‘örvar e-n, kemur e-m í skilning um’. Upphafl. merk. sýnist vera ‘æði, áköf hugarhræring’, og þaðan hefur svo æxlast merk. ‘skáldskapur, innblástur’. Sjá óður (2 og 3) og æði~(1).


2 óður l. ‘æstur, æðislegur, vitskertur; ákafur, hraður’; sbr. fær. óður, nno. od ‘æstur, ákafur, kynólmur’, sæ. máll. o, od(er) (s.m.), fe. wōd, fhþ. ver-wuot ‘æstur,…’, gotn. woþs ‘vitskertur, æðislegur’; ie. rót *u̯āt- eða e.t.v. fremur *u̯ōt-, sbr. fi. api-vātáyati ‘örvar, lætur e-n skilja’, api-vátati ‘skilur’; e.t.v. merkir orðsiftin upphaflega ‘innblástur’ og gæti þá átt skylt við ie. *(a)u̯ē- í vindur (1) og þ. wehen ‘blása’.