öfga fannst í 6 gagnasöfnum

öfga Kvenkynsnafnorð

öfga Sagnorð, þátíð öfgaði

öfgar Kvenkynsnafnorð

öfgar -nar öfga þetta gengur út í öfgar; öfga|hópur; öfga|stefna

öfgar nafnorð kvenkyn fleirtala

það þegar eitthvað er í miklu óhófi á annan veg eða hinn

hún forðast öfgar í mataræði sínu

<ákafinn> gengur út í öfgar


Fara í orðabók

öfgar no kvk flt
það er skammt öfganna á milli

Nafnorðið öfgar er kvenkynsorð í fleirtölu. Þetta gengur út í öfgar (ekki „öfga“). Þau ræddu málin án öfga.

Lesa grein í málfarsbanka

1 öfga kv. (17. öld) ‘hvítfext vindbára, úfinn sjór’; líka sérnafn á boða eða skeri Öfga. Orðið er leitt af lo. öfugur; s.þ., öfga (2) og öggva.


2 öfga, †o̢fga s. ‘snúa öfugt; afbaka, ýkja; (óp.) versna, fara aftur’; öfgast ‘snúast öndverður gegn’. So. er leidd af lo. öfugur; s.þ. og öfga (1) og öfgar.


öfgar kv.ft. (⊙k.ft.) ‘ýkjur; fjarstæður; hófleysi í afstöðu eða viðbrögðum,…’. No. virðist einnig aðeins bregða fyrir í et. *öfg, *öfga og af þeirri et.-mynd eru e.t.v. leidd lo. öfgulegur ‘öfgafullur,…’ og no. öfgufiskur k. ‘öfuguggi’. No. öfg, öfgar er leitt af lo. öfugur (s.þ.).