-aður fannst í 1 gagnasafni

-aður, †-aðr k. viðsk. no. eins og munaður, unaður. Skiptist á við -uður (s.þ.) og er komið af germ. *-ō-þu-. Þetta viðsk. er runnið af verknaðarviðsk. *-þu- < ie. *-tu- sem skeytt var við stofn ō-sagna. Víxl -- og -- eru upphaflega háð sérhljóði eftirfarandi endingar, t.d. nf. et. *-aþuʀ > -uðr, en ef. et. *-aþaʀ > -aðar, og gegndu þessar tvær myndir viðsk. í upphafi sama hlutverki, en síðar hefur -- verið að mestu sérhæft í verknaðarmerkingu, en -- að mestu í gerandmerkingu. Sjá -uður, -naður og -nuður.