-ann fannst í 2 gagnasöfnum

Í nafnorðum sem enda á -ann (til dæmis aftann), -inn (til dæmis himinn) og -unn (til dæmis morgunn) er ritað eitt n í þolfalli eintölu: aftan, himin, morgun. Munurinn heyrist ekki í framburði en n-in eru jafnmörg og í beygingu orðsins steinn. Ég hitti hann á morgun. Sjá § 12.4 í Ritreglum.

Lesa grein í málfarsbanka

-ann k. viðsk. no. þjóðann, herjann. Viðsk. -ann er af germ. *-ana-z, sbr. gotn. þiudans ‘þjóðann’, fe. þéoden, fsax. thiodan, sem skiptist á við *-ina-z, og er svipaðrar merkingar og það. Sjá -inn (1), -uni og -yn.