-geðr fannst í 1 gagnasafni

geð h. ‘skap, skapferli; †þrá, (holdleg) fýsn’; sbr. nno. gjed ‘hugur, skapferli, hugarástand; fjör, ákafi, löngun’, sæ. máll. ge ‘hugarfar’, sbr. ennfremur nno. gjede kv. ‘fjör, ákafi, kynfýsn’, gjedelaus ‘skapfestulaus’, sæ. máll. gealöser, d. máll. gieløs, geiløs ‘léttúðugur, skapfestulaus’, fhþ. getilōs ‘kátur, gáskafenginn’. Líkl. sk. lith. gedù, gedė̕ti ‘þrá, syrgja’, fír. guidim ‘ég bið’, gr. póthos, pothé̄ ‘löngun’, théssasthai ‘biðja’ (af ie. *ghedh-). Aðrir (sem neita því að ie. gh- hafi orðið g í framstöðu (undan ókringdum sérhljóðum) í germ.) tengja orðið við lo. góður, fsax. gigado ‘félagi’, e. gather ‘safna saman’. Ólíklegt, m.a. af merkingarlegum ástæðum. Af geð eru leidd lo. á -geðja og -geð(u)r eins og harðgeðja og stórgeð(u)r og so. að geðjast ‘getast að’.