Aumar fannst í 6 gagnasöfnum

aumur aum; aumt STIGB -ari, -astur

aumur nafnorð kvenkyn fleirtala

sjá aumur á <honum>

hjálpa honum (af vorkunnsemi)


Fara í orðabók

aumur lýsingarorð

sem finnur til dálítils sársauka, t.d. vegna meiðsla

ég er ennþá aum í fætinum eftir að ég datt


Sjá 4 merkingar í orðabók

aumur lo (vesæll, lélegur)
aumur lo (fullur leiða/sárinda)
aumur lo (sem vekur/finnur til sársauka (við snertingu))

aumur
[Læknisfræði]
[skilgreining] Sársaukafullur við snertingu eða þreifingu.
[enska] tender

Aumar kv.ft. fno. eyjanafn; sbr. nno. Eime nafn á eyju (ásamt nokkrum smáeyjum) austan við Kvitingsøy (Rogalandi). Uppruni óviss. Nafnið hefur verið tengt við nno. árh. Auma kv., sem kemur fyrir á a.m.k. tveim stöðum og sumir hafa talið í ætt við fi. óman- ‘hliðhollur, hjálpsamur’, sbr. auð- (1) og ey h. og ætti nafnið þá e.t.v. við fiskisæld. Vafasamt. Skyldleiki við gotn. iumjo ‘ös, hópur’ og lettn. aumakām ‘snöggur’ og lith. ùmaras ‘stormur, æsingur’ kemur e.t.v. til greina. Ath. eimur (2).


aumur l. ‘vesæll, fátækur; viðkvæmur, sár’; sbr. fær. eymur, sæ. öm, d. øm ‘viðkvæmur’, nno. aumleg ‘vesall, vanburða, hrörlegur’. Uppruni óljós. Orðið er oft talið einsk. tvímynd við lo. armur (< *arƀuma-, sbr. haust < *harƀust-). Aðrir telja það sk. lo. auður (< *au-ma-) eða í ætt við fi. ūná- ‘snauður’, gr. eũnis ‘rændur’, sbr. ísl. vanur (2) og vanta, eða tengt fi. óman- ‘vinveittur, hjálpfús’, gotn. awiliuþ ‘þökk’ og ísl. auð- (1) og ey h. ‒ og eiginl. merk. orðsins þá líkl. ‘ljúfur, viðkvæmur’. Allt óvíst. Af aumur l. er leitt no. auma kv., sbr. og aumnögl (< andnögl) og eyma.