Bláinn fannst í 6 gagnasöfnum

bláinn -inn bláins

blár 1 -inn blás stara út í bláinn

blár 2 blá; blátt STIGB blárri, bláastur

blár lýsingarorð

á litinn eins og bláber, einn af þremur frumlitum

vera blár og marinn

vera með marbletti

vera hreinn og beinn, vera yfirlætislaus

vera svo einfaldur <að trúa þessari vitleysu>

vera blátt áfram

vera með marbletti

vera hreinn og beinn, vera yfirlætislaus

vera svo einfaldur <að trúa þessari vitleysu>

vera svo blár <að trúa þessari vitleysu>

vera með marbletti

vera hreinn og beinn, vera yfirlætislaus

vera svo einfaldur <að trúa þessari vitleysu>


Fara í orðabók

bláinn nafnorð karlkyn

<horfa> út í bláinn

... er hrein fjarstæða

... horfa út í fjarskann

<þessi staðhæfing> er út í bláinn

... er hrein fjarstæða

... horfa út í fjarskann


Fara í orðabók

blár no kk
blár lo
blár lo (með dökkan húðblett eftir mar)
<þetta> er út í bláinn
bulla út í bláinn
tala út í bláinn
fálm út í bláinn
út í bláinn (að geðþótta, án tilefnis)
Sjá 8 orðasambönd á Íslensku orðaneti

blár
[Læknisfræði]
samheiti blágrár
[enska] livid

Bláinn k. † goðsögul. nafn á jötni og dverg, leitt af lo. blár, eiginl. ‘hinn blásvarti eða dökki’; bláinn k. ‘himinn’. Sjá blár (1).


1 blár k. ‘loft, himinn’: stara út í bláinn. Upprunaleg mynd orðsins óviss, gæti eins verið bláinn k. (nf.). Sk. lo. blár.


2 blár l. ‘bláleitur, með lit heiðríks himins; eintómur, einfaldur; †blásvartur, svartgljáandi’; sbr. fær. bláur, nno., sæ. og d. blå, fe. blǣw, fhþ. blāo (ne. blue, nhþ. blau); < germ. *blēwa-. E.t.v. sk. lat. flāvus ‘rauðgulur,…’, flōrus (s.m.) og fulvus ‘gulbrúnn’ og fír. blá ‘gulur’, af ie. rót *bhlē-, *bhlō-, sbr. *bhel- ‘ljóma’ í bál (1) (s.þ.). Sumum hefur þótt sem germ. orðið væri allfrábrugðið latn. orðunum að merkingu og því heldur kosið að tengja það við gr. mélas ‘svartur’ (ml- > germ. bl-), en ekki er það sennilegt, enda vitað að merking samhljóða eða rótskyldra litarorða hefur kvíslast á ýmsan veg í ie. málum. Sjá einnig blá(a), blámi, blæ(i)ngur, Blo̢vurr og blý.