Dýr fannst í 7 gagnasöfnum

dýr Lýsingarorð

dýr Hvorugkynsnafnorð

dýr 1 -ið dýrs; dýr dýr|bit; dýrs|eðli; dýra|tegund

dýr 2 dýr; dýrt gjalda dýru verði STIGB -ari, -astur

dýr lýsingarorð

sem kostar mikið

hún gistir alltaf á dýru hóteli

drottinn minn dýri

þetta verður dýrkeypt

Guð minn góður

sverja hátíðlega að ...

sverja þess dýran eið <að hætta að reykja>

þetta verður dýrkeypt

Guð minn góður

sverja hátíðlega að ...

<þetta> verður dýrt spaug

þetta verður dýrkeypt

Guð minn góður

sverja hátíðlega að ...


Fara í orðabók

dýr nafnorð hvorugkyn

lífvera með taugakerfi sem andar að sér súrefni og bregst fljótt við áreiti


Sjá 2 merkingar í orðabók

dýr no hvk
dýr lo
dýru verði
dýrum dómum
oft er deigt hjarta undir dýrri brynju
selja <bókina> dýrum dómum
selja <hestinn> dýru verði
Sjá 13 orðasambönd á Íslensku orðaneti

Heiti á tegundum eða flokkum dýra eru rituð með litlum upphafsstaf óháð því hvort þau eru dregin af sérheiti eða ekki. Þess vegna er til dæmis sanktibernharðshundur ritaður með litlum staf. Sjá § 1.3.3.2 a í Ritreglum.

Lesa grein í málfarsbanka


Vörur geta verið dýrar eða ódýrar en verð þeirra ekki. Í því sambandi er frekar talað um hátt eða lágt verð.

Lesa grein í málfarsbanka

dýr
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Sjá tjón af völdum dýra og hlutlæg ábyrgð á tjóni af völdum dýra.

1 dýr h. ‘skepna, skyni gædd lífvera; villidýr, refur, †dádýr; siðlaus og ósvífinn maður’; sbr. fær. djór, dýr, nno. og d. dyr, sæ. djur ‘skepna, lífvera,…’, fe. déor, fsax. dior, fhþ. tior, gotn. dius ‘dýr, villidýr’. Sbr. ennfremur fe. déor l. ‘villtur, djarfur’, fhþ. tiorlīh ‘villtur’. Norr. dýr < *deuza- (ʀ-hljv.), sbr. gotn. dius. Sk. lat. bēstia ‘villidýr’ (< *dhu̯ēstia?), fsl. duchŭ, duša ‘andardráttur, sál’, lith. dvesiù, dvė̃sti ‘anda, blása ótt og títt’; af ie. rót *dheus-, *dhu̯es- ‘anda, blása, þyrla,…’. Sjá dusa og dúsa (3); dýr eiginl. ‘það sem andar’, sbr. lat. animal ‘dýr’, anima ‘sál, andi’, gotn. uz-anan ‘anda (út)’.


2 dýr, †dýrr l. ‘kostnaðarsamur, verðmikill; kær, dýrmætur; mikill, máttugur; erfiður, vandkveðinn’: d. bragarháttur; sbr. fær. dýrur, nno., sæ. og d. dyr ‘kostnaðarmikill’, fe. díere, dȳre, fsax. diuri ‘kostnaðarsamur, verðmætur’, fhþ. tiuri ‘verðmætur, kær’ (< germ. *deuria-). Líkl. sk. nhþ. (be)dauern ‘þykja leitt’, lþ. dūren, mhþ. tûren ‘falla þungt, þykja dýrt’, me. douren ‘finna til sársauka’ (dýr(r) og þ. (be)dauern hljsk.: *deur-: *dūr-). Frekari ættartengsl óviss. Giskað hefur verið á skyldleika við so. . Vafasamt. Af dýr er leitt no. dýrð kv. ‘dásemd; heiður, vegsemd’ (< *deuriðō), sbr. fær. dýrd, sæ. dyrd, fsax. diuriða, fhþ. tiurida, og so. dýrka, sbr. fær. dýrka, nno. dyrka, d. dyrke. Sbr. og pn. Dýri k. og Dýr- í pn. eins og Dýrleif og Dýrmundur.


3 dýr (h.?) † nafn á hendi eða handarhluta (í Edduþul.). Tæpast to. úr fír. dorn ‘hönd, hnefi’, sbr. kymbr. dwrn ‘hönd’, eða af lo. dýr(r) ‘sú dýrmæta’ (Jan de Vries). E.t.v. fremur átt við dýrgripi (fingurgull) á hendi.