Eikintjasna fannst í 1 gagnasafni

Eikinskjaldi k. † dvergsheiti; líkl. ‘sá sem ber eikarskjöld’, sbr. eikinn ‘úr eikarviði’; Eikintjasna kv. † ambáttarnafn (í skáldamáli), eiginl. ‘eikarþollur’ eða ‘eikarstaur’, sbr. tjasna (s.þ.) og ætti nafngiftin þá við stirðbutru, ɔ stirða og klunnalega konu. Skvt. Jan de Vries á nafnið sk. við eikinn ‘ofsafenginn’ og nno. tjasen ‘málugur’ og merkir ‘hin ólma’ eða ‘lostafulla’. Vafasamt, með því að j-ið í nno. orðinu er líkl. ungt innskot og upphafshljóð þess ekki öruggt (t eða þ?); Eikþyrnir k. nafn á (goðsögulegum) hirti. Oftast er talið að nafnið eigi við eikarkennda hornbrodda eða eikargreind horn dýrsins, en eins gæti verið að skepnan væri kölluð þyrnir eða þorn trésins (Læraðs) sem það nagaði.


-tjasna kv. í sams. Eikintjasna † ambáttarnafn, líkl. lastyrði. Forliður eikin(n) lo., e.t.v. ‘úr eik’ eða s.s. eikinn ‘árásargjarn, illvígur,…’. Viðliðurinn er líkl. s.o. og tjasna ‘staur’ og væri merking nafnsins þá ‘eikardrumbur’ eða ‘ótætisstaur’ e.þ.u.l. Jan de Vries telur að viðliðurinn -tjasna sé af öðrum toga, í ætt við nno. tjasen ‘blaðurgjarn’ og tjasa ‘þvaðra’. Vafasamt, nno. orðmyndirnar með j e.t.v. ungar víxlmyndir, sbr. nno. tasa ‘skrölta, skrjáfa’, sæ. máll. tasa ‘skrjáfa, hvísla’. Sjá tas (1); ath. Tjösni og tjösull, tjo̢ss og tjossi.