Flæmingi fannst í 4 gagnasöfnum

flæmingi -nn flæmingja; flæmingjar flæmingja|ætt

Flæmingi -nn Flæmingja; Flæmingjar (sjá § 1.2.3.1 í Ritreglum)

flæmingur -inn -ings; -ingar hún fór undan í flæmingi

flæmingi nafnorð karlkyn

háfættur, bleikur fugl, flamingófugl


Fara í orðabók

Flæmingi nafnorð karlkyn

maður frá Flæmingjalandi


Fara í orðabók

flæmingur nafnorð karlkyn

fara undan í flæmingi

vera með undanbrögð, koma sér (vandræðalega) undan því að svara


Fara í orðabók

2 flæma, †flé̢ma s. ‘hrekja burt’; flæmingi k. ‘flakkari, landshornamaður’; flæmingur k. ‘flakkari; flakk, flækingur; þófkennt undanhald: fara undan í flæmingi’. Uppruni óljós og umdeildur. Orðið virðist hafa upphafl. é̢ (< ) í stofni, sbr. físl. og gd. flæme (einnig fløme) svo að tengsl við fe. flíeman, flȳman ‘reka burt’, fléam ‘flótti’ (< *flauhma- sk. flýja) koma vart til greina. Ekki er heldur líkl. að flæma sé sk. gotn. þlahsjan ‘hræða’ eða flaga (3) og flögra (< *þlahmian, *flahmian), auk þess mælir þt.endingin -ði, -di heldur gegn því. Ekki er óhugsandi að flæma sé í ætt við nno. flamsa ‘flökta, hvima’, sæ. máll. flam ‘gantaháttur’, flåmm ‘skammvinnur skyndilasleiki’, hjaltl. flams ‘hugaróró’ og ísl. flambra, flumbra og flum og þá < germ. *flē̆m-, *flam-, *flum- sem kynni að eiga skylt við germ. *felm-, *falm- (ie. *pel(e)m-) í fjalmsfull(u)r, felmsfull(u)r og fálma. Sjá flæmt(u)r.


1 flæmingi k. (nísl.) ‘sérstakur fugl, flamíngói (phoenicopterus ruber)’. Ummyndað to., líkl. úr d. flamingo, ættað úr rómönskum málum, sbr. portúg. flamingo, sp. flamenco, heitið er dregið af lat. flamma ‘logi’, sbr. eldrauðar fjaðrir fuglsins. Sjá flamíngói.


2 Flæmingi k. ‘maður í eða frá Flæmingjalandi’, ɔ Flandern í Belgíu; flæmskur l. ‘sem er í eða frá Flandern’. Flæmingi < mholl. Vlaminc, Vleminc < *flāminga-. Uppruni óljós. E.t.v. er þjóðflokkurinn kenndur við heimkynni sín, nafnið myndað með -ing-viðskeyti af tilteknu landsvæðisheiti. *Flāming- gæti verið < germ. *flauminga-, sk. flaumur og nafnið merkt flæðilandsbúa (sbr. Jan de Vries) eða < germ. *flahm- eða *flēminga-, sk. flæmi og merkt flatlendinga; sbr. Fland(u)r.


1 flæming(u)r k. † sverðsheiti. Tæpast af so. flæma ‘hrekja’ (flóttavaldur eða flækingssverð) eða af flæma ‘sneiða, flísa niður’, heldur sk. Flæmingi (2) og merkingin ‘flæmskt sverð’; sbr. flæming(u)r (2).