Geiguður fannst í 1 gagnasafni

geiga s. ‘hvarfla frá réttri stefnu, missa marks, sveigja af leið’; geigur k. ‘ótti; háski; †tjón, skaði; †aukn.’; Geigað(u)r k. fornt kappaheiti, e.t.v. ‘sá sem veldur ótta eða tjóni’ (viðliður < *haðuʀ s.s. höður?); Geiguður k. Óðinsheiti, e.t.v. ‘sá sem flakkar um’ eða ‘hangir í tré (gálga)’ (H. Falk 1924a:12); geigurlig(u)r l. † ‘hættulegur, skelfilegur’; í sams. †geigurskot ‘hættulegt skot’, †geigurþing ‘bardagi, orrusta’. Sbr. nno. geiga, geigla og geigra ‘skjögra, sveigja til hliðar,…’, sæ. máll. gegal, gegar ‘sérstakar grastegundir’; fe. forgǣgan ‘víkja af leið,…’, ofergǣgan ‘fara fram úr eða yfir’, gāgol ‘gáskafullur,…’, nhþ. geigen ‘flökta til’. Sjá gígja (2) og gígur.