afbragð fannst í 6 gagnasöfnum

afbragð -ið -bragðs afbragðs|matur; afbragðs|góður; afbragðs|vel

afbragð nafnorð hvorugkyn

prýðilegur hlutur eða persóna

þessi fiskréttur er hreinasta afbragð

vera afbragð annarra <kvenna>


Fara í orðabók

afbragð no hvk (ágæti)
afbragð no hvk (óbragð)

Orðið afbragð er til í ýmsum samsetningum sem ávallt eru ritaðar í einu orði: afbragðsgóður, afbragðsfagur, afbragðsmaður o.s.frv.

Lesa grein í málfarsbanka

af-baka s. (16. öld) ‘aflaga, skekkja’; sbr. nno. avbakleg ‘öfugsnúinn, óhægur, erfiður, afskekktur’, avbekt ‘þver, öfugur’, sæ. máll. åbäklig ‘luralegur, ólögulegur’, fær. avbeklaður ‘illa troðinn, aflagaður (um skó)’. Myndun orðsins er óljós, þótt það sé sýnilega tengt no. bak. F.J. (1914) ætlar að það merki í öndverðu ‘að bakfletta trjávið, höggva ávala af trjám’ og styðst þar m.a. við umsögn B.H., en það samræmist lítt merkingu og formi nno. og sæ. orðmyndanna. Sjá bak og bekill; ath. bækill. -baldi k. (nísl.) ‘ofsafenginn maður’, sk. baldinn l. og ofbeldi h. -bragð h. ‘e-ð frábært’; sbr. nno. avbragd og fær. avbragd- í avbragdsstyrki ‘mikið afl’. Leitt af so. *aƀ-bregðan eða bregða af, sbr. afbrugðinn ‘frábrugðinn, ólíkur’ og afbrúðig(u)r. -brúðig(u)r l., af-brýði (†af-brygði) kv. Sjá ábrúðig(u)r. -danka s. (nísl.) ‘svipta metorðum eða stöðu’; -dankaður l. (18. öld) ‘aflóga, uppgjafa-’. To. úr d. afdanket (s.m.), afdanke < þ. abdanken ‘kveðja, þakka og fara’. -drif h.ft. † ‘dáð, afrek, frami; örlög, endalok’, e.t.v. leitt af so. *aƀdriƀan ‘reka af dugnaði’ e.þ.u.l., sbr. afrek h.; nísl. afdrif ‘hrakning skips frá réttri stefnu’ er ungt orð og leitt af að drífa af (leið), sbr. nísl. afrek í s.m.