afdrif fannst í 6 gagnasöfnum

afdrif -in -drifa þær vita ekki um afdrif hans

afdrif nafnorð hvorugkyn fleirtala

það hvernig e-m farnast, reiðir af

hún rannsakar afdrif hermanna sem lifðu af heimsstyrjöldina

menn voru farnir að óttast um afdrif fjallgöngumannanna


Fara í orðabók

afdrif no hvk flt
sæta <þessum> afdrifum

Orðið afdrif er hvorugkynsorð í fleirtölu. Ekki er vitað hver afdrif þeirra urðu.

Lesa grein í málfarsbanka

af-baka s. (16. öld) ‘aflaga, skekkja’; sbr. nno. avbakleg ‘öfugsnúinn, óhægur, erfiður, afskekktur’, avbekt ‘þver, öfugur’, sæ. máll. åbäklig ‘luralegur, ólögulegur’, fær. avbeklaður ‘illa troðinn, aflagaður (um skó)’. Myndun orðsins er óljós, þótt það sé sýnilega tengt no. bak. F.J. (1914) ætlar að það merki í öndverðu ‘að bakfletta trjávið, höggva ávala af trjám’ og styðst þar m.a. við umsögn B.H., en það samræmist lítt merkingu og formi nno. og sæ. orðmyndanna. Sjá bak og bekill; ath. bækill. -baldi k. (nísl.) ‘ofsafenginn maður’, sk. baldinn l. og ofbeldi h. -bragð h. ‘e-ð frábært’; sbr. nno. avbragd og fær. avbragd- í avbragdsstyrki ‘mikið afl’. Leitt af so. *aƀ-bregðan eða bregða af, sbr. afbrugðinn ‘frábrugðinn, ólíkur’ og afbrúðig(u)r. -brúðig(u)r l., af-brýði (†af-brygði) kv. Sjá ábrúðig(u)r. -danka s. (nísl.) ‘svipta metorðum eða stöðu’; -dankaður l. (18. öld) ‘aflóga, uppgjafa-’. To. úr d. afdanket (s.m.), afdanke < þ. abdanken ‘kveðja, þakka og fara’. -drif h.ft. † ‘dáð, afrek, frami; örlög, endalok’, e.t.v. leitt af so. *aƀdriƀan ‘reka af dugnaði’ e.þ.u.l., sbr. afrek h.; nísl. afdrif ‘hrakning skips frá réttri stefnu’ er ungt orð og leitt af að drífa af (leið), sbr. nísl. afrek í s.m.