afvæli fannst í 2 gagnasöfnum

af-urð kv. (nýyrði frá lokum 18. aldar) ‘útkoma, afrakstur, framleiðsluvara’, myndað af fs. (ao.) af og so. verða (1), sbr. tilurð af að verða til. -viggur kv.ft. (19. öld) ‘afeykur’; s.þ. og afhögg, afuggur og afvikur. -vikur kv.ft. (19. öld), sjá afeykur. -væli h. (nísl.) ‘afstyrmi, aumingi; vanþrifaskepna; sérlundaður maður’; sbr. nno. avøle h. ‘ódæll, öfugsnúinn maður’; af-væli < af-æli, *af-œli vegna rangrar atkvæðaskiptingar (sbr. afvæta < afæta) sk. æli og ælingi, æll, ælilegur og æla (1) (s.þ.), sbr. nno. øle h. ‘veslingur’. -væta kv. (18. öld) ‘kaldavermsl, dý’; < af-æta, eiginlega ‘lind eða vatnsrennsli sem etur ísinn af’. -æli h. (nísl.) ‘aumingi,…’, sjá afvæli. 1 -æta kv. (18. öld) ‘kaldavermsl,…’, sjá af-væta. 2 -æta, †-é̢ta kv. † ‘ofsamenni, frekur maður’; sbr. nno. avæta kv. ‘ruddi, hrokagikkur,…’ og gotn. afetja k. ‘átvagl’, sbr. afát, sjá af- (2) í herðandi merkingu. -þokka s. ‘gera e-n óvinsælan, rægja’; afþokkan kv. ‘last; óvinsældir’; leitt af so. *afþunkōn, sbr. fe. ofþyncan ‘þykja fyrir’, sk. þokki, þykja og þekkja.