arna fannst í 5 gagnasöfnum

arinn Karlkynsnafnorð

arna Lýsingarorð

Arna Kvennafn

örn Kvenkynsnafnorð

örn Karlkynsnafnorð

arinn -inn arins; arnar kveikja upp í arninum; arin|eldur; arin|hella

arna maðurinn sá arna

Arna Örnu Örnu|dóttir; Örnu|son

örn -inn arnar; ernir lítið af erni; arnar|hreiður; arnar|ungi

arinn nafnorð karlkyn

opið eldstæði innanhúss


Fara í orðabók

arna atviksorð/atviksliður

þessi þarna

<maðurinn> sá arna


Fara í orðabók

örn nafnorð karlkyn

stór ránfugl með skarpa sjón, mikið vænghaf, sterkar klær og stóran gogg


Sjá 2 merkingar í orðabók

arinn no kk

örn no kk/kvk
örn no kk

arinn k. ‘eldstæði’; sbr. fær. árnur, nno. åre, fsæ. arin, ærin, sæ. äril, d. arne, (to. í finn. arina ‘arinhella’); á frnorr. rúnaristu kemur fyrir orðmyndin aʀina, en merking er óviss, e.t.v. ‘steinn’ eða ‘eldfórnarstallur’. Ýmsir ætla að arinn sé úr *aʀina-, *aʀana- < *azina-, *azana- og sé sk. lat. āra (flat. āsa) ‘stallur, altari’ og ārea ‘bersvæði, þreskiláfi’, af ie. rót *as- ‘brenna’, sbr. aska. Þá ætti orðið að hafa sætt ʀ-hljóðvarpi (< *erinn), en það kynni að hafa orðið afturreka fyrir víxláhrif fallmynda. Í fhþ. merkir arin, erin gólf og þreskiláfa og hafa sumir talið það to. úr lat. arēna, sem er þó fremur ólíklegt, sbr. að í ísl. merkir arinhella bæði hellu framan við eldstæði og dyrahellu.


1 arna kv. (nísl.) ⊙ ‘ögn, arða’. E.t.v. af sömu rót og ar ‘rykkorn í sólargeisla’ og erill og arla.


2 arna, arni fn. (ao.): sá arna, það arna; orðið til úr þarna (ao.) við ranga hljóðagreiningu á milli orða, sbr. tarna, svarna. (Það þarna > það arna).


3 Arna kv. konunafn; sbr. Örn, Árni og Erna (2).


örn k., kv., †o̢rn k. ‘stór fugl af haukaætt (haliaëtus albicilla)’; sbr. fær. ørn kv., nno. ørn (k., kv.), sæ. örn, d. ørn, fsax. og fhþ. arn, fe. earn; örn < *arnu-, u-st. beyg. sem æxlast hefur af tilteknum fallmyndum n-st. ari (s.þ.). Örn er líka karlmannsnafn og Örn-, Arn- forliður ýmissa mannanafna eins og t.d. Arnbjörg, Örnólfur, Arnheiður, Arngrímur o.fl. Sjá ari (1), assa (1) og erna (1). (E.t.v. eru ari og örn í ætt við erill og ern og ör (3) og upphafl. merk. ‘hinn hraðfleygi’).