arni fannst í 5 gagnasöfnum

arinn -inn arins; arnar kveikja upp í arninum; arin|eldur; arin|hella

arinn nafnorð karlkyn

opið eldstæði innanhúss


Fara í orðabók

arinn k. ‘eldstæði’; sbr. fær. árnur, nno. åre, fsæ. arin, ærin, sæ. äril, d. arne, (to. í finn. arina ‘arinhella’); á frnorr. rúnaristu kemur fyrir orðmyndin aʀina, en merking er óviss, e.t.v. ‘steinn’ eða ‘eldfórnarstallur’. Ýmsir ætla að arinn sé úr *aʀina-, *aʀana- < *azina-, *azana- og sé sk. lat. āra (flat. āsa) ‘stallur, altari’ og ārea ‘bersvæði, þreskiláfi’, af ie. rót *as- ‘brenna’, sbr. aska. Þá ætti orðið að hafa sætt ʀ-hljóðvarpi (< *erinn), en það kynni að hafa orðið afturreka fyrir víxláhrif fallmynda. Í fhþ. merkir arin, erin gólf og þreskiláfa og hafa sumir talið það to. úr lat. arēna, sem er þó fremur ólíklegt, sbr. að í ísl. merkir arinhella bæði hellu framan við eldstæði og dyrahellu.


2 arna, arni fn. (ao.): sá arna, það arna; orðið til úr þarna (ao.) við ranga hljóðagreiningu á milli orða, sbr. tarna, svarna. (Það þarna > það arna).