bæja fannst í 6 gagnasöfnum

Bæir Karlkynsnafnorð, örnefni

bær Karlkynsnafnorð

bær 1 -inn bæjar; bæir niðri í bæ; saga til næsta bæjar; fregnir af bæjum; bæjar|burst; bæja|hverfi

bær 2 bær; bært STIGB bærari/bærri, bærastur

bær nafnorð karlkyn

bæjarfélag, kaupstaður, borg

<vera staddur> úti í bæ

koma í borgina, kaupstaðinn, utan að landi eða af þjóðveginum

fara í miðbæinn

<fara> niður í bæ

koma í borgina, kaupstaðinn, utan að landi eða af þjóðveginum

fara í miðbæinn

<það er margt fólk> niðri í bæ

koma í borgina, kaupstaðinn, utan að landi eða af þjóðveginum

fara í miðbæinn

<eiga heima> í bænum

koma í borgina, kaupstaðinn, utan að landi eða af þjóðveginum

fara í miðbæinn

<fara> í bæinn

koma í borgina, kaupstaðinn, utan að landi eða af þjóðveginum

fara í miðbæinn

<koma> í bæinn

koma í borgina, kaupstaðinn, utan að landi eða af þjóðveginum

fara í miðbæinn


Sjá 2 merkingar í orðabók

bær no kk (sveitabær)
bær no kk (kaupstaður)
bær lo

bær
[Læknisfræði]
[skilgreining] Sem hefur alið afkvæmi einu sinni eða oftar.
[enska] parous

samfelld byggð
[Landafræði] (2.3)
samheiti bær, þéttbýli, þorp
[enska] agglomerated settlement

kaupstaður
[Landafræði] (2.3)
samheiti bær
[enska] town

borg
[Landafræði] (2.3)
samheiti bær, sveit
[skilgreining] umdæmi með sjálfstjórn
[enska] municipality

bær
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Sveitabær.

bær
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Bæjarhús.

bær
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Þéttbýlisstaður ( kaupstaður, bæjarfélag).

bær
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Sá sem hefur rétt til e-s eða er hæfur til e-s, sjá einnig bærnireglur, bært stjórnvald.

beja, bæja kv. † ‘fjötur, hlekkjafesti’. Sjá bauja.


bæa, bæja s. (18. öld) ‘gefa frá sér (lágt) hljóð’: hann þorði hvorki að buppa né bæja. Líkl. hljóðgervingur af sama toga og ba, be, sbr. nno. , d. (uh.), einsk. hermihljóð eftir jarmi kinda og geita; hljóð sem lætur í ljós meinfýsi eða sigurhrós. Tæpast tengt nno. baia ‘bía barni’.


bæja kv. † ‘(hlekkja)festi’. Sjá beja og bauja.


1 bær, †bœr k. ‘sveitabær; íbúðarhús; kaupstaður, borg’; sbr. fær. bøur, nno. ‘heimaland, tún’, fsæ. byr, gd. by ‘bóndabær, þorp’ (< *bōwi-, *būwi-). Sk. ból, búa (3), býli og býr (s.þ.).


2 bær, †bé̢rr l. ‘fær um að bera; sem unnt er að bera eða þola; sem hefur rétt eða hæfni til e-s; skyldugur’; í sams. ‘sem á að bera, fæða’: snemmbær, síðbær; sbr. nno. bær ‘sem ber í tiltekna átt; beranlegur,…’ og fær. -bærur í sams. líggjabærur ‘ljábær’. Sbr. ennfremur fhþ. bāri ‘sem ber e-ð, elur af sér’, og fe. -bǣre, fhþ. -bāri (nhþ. -bar) í sams. (< frnorr. *bāria- < germ. *bēria-); bærilegur l. ‘þolanlegur, sæmilegur’ og -bæri h. í sams. eins og fyrirbæri eru af þessum sama toga. Sk. bára, barn, bera (3), burður og bæra (s.þ.).