bínarður fannst í 1 gagnasafni

bínarður k. (17. öld) ‘nef, nasir’: setja upp bínarðinn ‘teygja álkuna upp í loftið, reigja sig’. To. úr lat. bīnae nārēs ‘báðar nasirnar’. Orðið e.t.v. komið úr latínumáli skólapilta. Sjá bínáll.