belli fannst í 5 gagnasöfnum

bella Sagnorð, þátíð belldi

böllur Karlkynsnafnorð

böllur -inn ballar; bellir ballar|haf

böllur nafnorð karlkyn

getnaðarlimur, reður


Fara í orðabók

1 bella kv. (nísl.) ⊙ ‘kvenhúfa (höfð á ferðalögum, t.d. í útreiðartúr)’. Einangruð orðmynd og óviss. Uppruni öldungis óljós. Ef orðið er innlent og arftekið þá e.t.v. í ætt við belli (1), bjalli og böllur og eiginl. merk. ‘kúlulaga húfa’.


2 bella (st.)s. ‘glymja við, skella á’; sbr. nno. bell ‘klukkukólfur’ og bella ‘láta kólfinn glymja við klukkuna’, fe. bellan ‘öskra, rymta’, fhþ. bellan, pellan ‘gelta’. Sk. belja, bjalla (1 og 3) og bulla (4). Aðrir telja orðið sk. böllur og bali (1). Ólíklegt.


3 bella s. ‘beita, hafa í frammi, dirfast, framkvæma’; sbr. nno. bella ‘geta, þola’, sæ. máll. bälla, gd. bældæ ‘geta’, fe. bældan, bieldan ‘hvetja, örva’, fhþ. balden ‘hughreysta, hvetja’, gotn. balþjan ‘þora, vera djarfur’. Leitt af lo. ball(u)r (s.þ.) (< *balþjan). Af so. bella er dregið bellinn l., bellibragð h. og belling kv. Sk. baldinn og ofbeldi.


1 belli k. (17. öld) † ‘kviður, magi’; sk. beli (1) og böllur; sbr. e.t.v. Bellastaðir (físl. bæjarnafn, hugsanlega leitt af aukn. karlmanns).


2 belli (frb. bel-li) k. ⊙ ‘mjór borðastúfur (til að hnýta að sér flík eða hnýta saman op á verum o.fl.)’; eiginl. s.o. og bendill, ft. bendlar > bel-lar, og eftir ft. er svo sniðin et.-myndin belli.


böllur, †bo̢llr k. ‘getnaðarlimur; pungur; klakkur; †kúla, hnöttur’; sbr. fær. ballur, bøllur ‘kökkur, kúla’, nno. ball ‘knöttur, eista, kúla’, sæ. boll, d. bold ‘hnöttur, bolti’ (< germ. *ballu < ie. *bhol-n-u-). Sbr. einnig fhþ. ballo, balla ‘knöttur’, fe. bealloc ‘eista’, lat. follis ‘belgur’, gr. phallós ‘getnaðarlimur’; af ie. rót *bhel- ‘svella, þrútna’. Sk. bali (1), beli (1), bolur, bjalli og bolli. Af böllur er leitt lo. böllóttur ‘kollóttur, hnöttóttur’.