bend fannst í 5 gagnasöfnum

benda Sagnorð, þátíð benti

bendur Lýsingarorð

benda 1 -n bendu; bendur, ef. ft. bendna allt í einni bendu

benda 2 benti, bent allt bendir til betri tíma

benda nafnorð kvenkyn

flækja

hún var ógreidd og hárið allt í bendu


Sjá 2 merkingar í orðabók

benda sagnorð

fallstjórn: þágufall

gefa bendingu eða merki með hendinni eða fingri

hún benti honum að sitja kyrrum

hann bendir út um gluggann


Sjá 3 merkingar í orðabók

benda no kvk
benda so
<þetta; rannsóknin> bendir til <þess>
<þetta atriði> bendir á <þetta>
koma <öllu> í eina bendu
í einni bendu
í bendu

bend kv. † ‘sár, und’. Sjá ben.


1 benda kv. ‘flækja, þvaga, bugða, band’ (< *bandiōn); benda s. ‘þenja, sveigja, gyrða, binda í vöndul’: b. boga, b. tunnu; bendi h. ‘band, reipi’. Sbr. fær. benda ‘beygja, sveigja’, nno. benda ‘setja band á, binda, sveigja’ (< *bandian) og bende h. ‘snæri, svigi,…’. Leitt af band (1), sk. binda. Sjá bendill, bensl(i) og binda.


2 benda s. ‘gefa merki, vísa á,…’; sbr. fær. benda á ‘vísa á, vísa til’, gotn. bandwjan ‘gefa merki’, sbr. bandwa kv. ‘merki, tákn’. Sk. nísl. banda (1) og bending kv. ‘merki, leiðbeining,…’. Óvíst er um frændlið orðsins í öðrum ie. málum; e.t.v. < ie. *bhǝn-t-, sbr. fi. bhá̄na-m ‘blik, birta,…’, fír. bán ‘hvítur’, gr. phané̄ ‘blys’, fsax. banut ‘tundur, eldkveikja’, fe. bōnian ‘gljáfægja’; af ie. (frum)rót *bhā-, *bhō-, *bhǝ- ‘gljá, skína’. Sjá bákn, banda (1) og bóna; ath. ber (1).