biðjandi fannst í 6 gagnasöfnum

biðja Sagnorð, þátíð bað

biðjandi Lýsingarorð

biðjandi Karlkynsnafnorð

biðja bað, báðum, beðið ég bið að heilsa; þótt ég biðji/bæði um aðstoð

biðja sagnorð

fallstjórn: þolfall (+ eignarfall)

spyrja e-n hvort hann vilji gera e-ð

hann bað mig að bíða smástund

þau biðja kennarann leyfis þegar þau vilja fara fram

ég hef aldrei beðið hana um frí

biddu hann um að koma og hjálpa okkur

biðja að heilsa <honum>

biðja hana að koma bréfinu til skila

biðja hana ákveðið um það

biðja <hana> afsökunar

biðja hana að koma bréfinu til skila

biðja hana ákveðið um það

biðja <hana> fyrirgefningar

biðja hana að koma bréfinu til skila

biðja hana ákveðið um það

biðja <hana> þess lengstra orða <að þegja um þetta>

biðja hana að koma bréfinu til skila

biðja hana ákveðið um það

biðja <hana> fyrir <bréfið>

biðja hana að koma bréfinu til skila

biðja hana ákveðið um það


Sjá 3 merkingar í orðabók

biðjandi lýsingarorð

með bón í rödd eða augnaráði, með bænarrómi

hann leit biðjandi á hana


Fara í orðabók

biðja so
<ég> bið <yður> að fyrirgefa <þetta flýtishrip>
<ég> bið <yður> velvirðingar á <flýtislínum þessum>
biddu eilífan
biddu eilífan fyrir þér

biðjandi lo

Betra er að segja biðjast afsökunar og biðja einhvern afsökunar en „biðja afsökunar“.

Lesa grein í málfarsbanka

biðja (st.)s. ‘beiðast e-s’; sbr. fær. biðja, nno. bidja, sæ. bedja, d. bede, fe. biddan, fhþ. bittan (nhþ. bitten), gotn. bidjan, (us)bidan. Uppruni umdeildur. Sumir ætla að biðja sé sk. fi. bá̄dhate ‘þrýstir að, þjakar’, jñu-bādh- ‘sem beygir hnén’ (sbr. ísl. knébeð(u)r?), af ie. rót *bhedh- ‘beygja, þjaka’. Aðrir telja að biðja sé sk. beiða og bíða og hafi breytt um hljóðskiptaflokk (m.a. vegna hvarfstigs í nh.). Er það öllu sennilegra, sbr. líka að engin orð, hvorki so. né nafnyrði, virðast leidd af hljóðskiptum 2. og 3. kennimyndar so. að biðja (sbr. hinsvegar setja og sæti af sitja). Sjá biðill og betla; ath. beiða og bíða.