bjallandi fannst í 6 gagnasöfnum

bjalla Sagnorð, þátíð bjallaði

bjalla 1 -n bjöllu; bjöllur, ef. ft. bjallna hringja bjöllunni

bjalla 2 bjallaði, bjallað hann bjallaði á/í mig

bjalla nafnorð kvenkyn

hljómbjalla, klukka


Sjá 4 merkingar í orðabók

bjalla sagnorð
óformlegt

hringja (í e-n)

ég ætla að bjalla í hana á eftir


Fara í orðabók

bjalla no kvk
bjalla no kvk (dýrategund)

marinkjarni kk
[Plöntuheiti]
samheiti bjalla
[latína] Alaria esculenta,
[franska] alimentaire varech,
[enska] dabberlocks,
[norskt bókmál] butare,
[þýska] essbarer Riementang

1 bjalla kv. ‘lítil klukka, hringiklukka, hringla; veiðibjalla’; sbr. fær. bjølla, nno. bjølle, bjelle kv., sæ. bjälla, d. bjelde, ne. bell. Sk. ísl. bjalla s. og bella (1), nno. bjaldra, bjeldra, sæ. máll. bjällra, jó. bjaldre ‘tala hátt, skvaldra’, fe. bellan ‘öskra, gelta’, fhþ. bellan (st.s.) ‘gelta, deila’. Sjá belja, bylja og bjalla (3).


2 bjalla kv. (17. öld) ‘hluti af marinkjarnastönglum’; e.t.v. sk. bjalli og fær. bjøll ‘daggardropi’, nno. bjølla ‘bögglast við e-ð, vinna klaufalega’, < *bellōn < *bhel-n-, sbr. bjalli og böllur.


3 bjalla s. (nísl.) ‘hafa hátt, blaðra, krunka (um hrafna)’; bjallandi k. ‘gjallandi, hávaði’. Sk. nno. bjaldra, sæ. máll. bjällra (s.m.). Sjá bjalla (1).


4 bjalla kv. (19. öld) ‘skordýr af sérstakri tegund’. E.t.v. eftirmyndun af d. bille (s.m.), sem oftast er talið < *bitlig, sk. fe. bitel, e. beetle (s.m.) og so. að bíta. Eða eru ísl. bjalla og d. bille e.t.v. óskyld e. orðinu, en af sama toga og bjalla (2) og bjalli, sbr. fe. budda ‘tordýfill’ og ne. bug ‘bjöllutegund’?