deigra fannst í 6 gagnasöfnum

deigur deig; deigt láta ekki deigan síga STIGB -ari, -astur

deigur lýsingarorð

(um málma) mjúkur, linur


Sjá 3 merkingar í orðabók

deigur lo
láta ekki deigan síga
láta ekki deigan á síga
svo má brýna deigt járn að bíti
láta deigan síga

Rétt er með farið að segja láta deigan síga. Orðið deigur er lýsingarorð og endar því á einu n-i.

Lesa grein í málfarsbanka

deigra kv. (15. öld) fno. aukn. Uppruni óljós, hugsanleg tengsl við deigur og digur.


deigur l. ‘rakur, votur; mjúkur; ragur, huglítill’; sbr. fær. deigur ‘linur, sveigjanlegur’, nno. deig ‘blautur, linur’, gd. dej ‘viðkvæmur, aumur’, mlþ. dēch, mhþ. teic ‘meyr, fúinn’; deig h. (eiginl. nafngert hvk. af lo.) ‘mjúkt, vökvablandað efni, ætlað t.d. í brauð’, sbr. fær. deiggj, nno. deig, sæ. deg, d. dejg, fe. dāg, dāh, fhþ. teig, gotn. daigs. Af deigur er leitt ísl. deigja kv. ‘væta, raki’ og deigur k. ‘bil milli brotsjóa’ (eiginl. nafngert kk.lo.) og af deig deigja kv. ‘þerna, eldabuska’, sbr. nno. deigje kv. (s.m.), sæ. deja, gd. bodeia ‘mjaltastúlka’, fe. dǣge ‘brauðgerðar- og mjaltakona’, hlǣfdige ‘húsfreyja, hefðarkona’, ne. lady. Sk. gotn. digan ‘hnoða’, lat. fingō ‘móta, forma’, gr. teĩkhos ‘(leir)múr’. Sjá einnig deigla, digla, digna, digull og digur.