doki fannst í 5 gagnasöfnum

dok Hvorugkynsnafnorð

doka Sagnorð, þátíð dokaði

dok -ið doks

doka dokaði, dokað dokaðu við!

doka sagnorð

bíða stutta stund, hinkra

hann bað hana að doka stundarkorn

doka við


Fara í orðabók

dok no hvk (bið, töf)
dok no hvk (svefnmók)

doka so

dok h. (18. öld) ‘hik, töf; svefnmók, drungi’; dokinn l. ⊙ ‘lasinn, daufgerður’; doka s. ‘dunda, hinkra við; móka’; dokast s. ‘fást við, hangsa við’: d. við. JGrv. tilfærir so. dokra (við e-ð) án frekari skilgreiningar, og í Vasab. B.M.Ó. er tilfærð so. dauka við ‘dunda við’ (lesið danka við í S.Bl.), en sbr. gd. og jó. dogre ‘vera sljór, móka’ og nno. dauke kv. ‘rola, lítilsigld kona’. Upphafl. merk. orðstofnsins virðist vera ‘mók eða drungi’ og líkl. er hann sk. sæ. máll. dåka s. ‘anga, þefja’ og dåka kv. ‘gufa, móða’. Frekari ættfærsla er óviss, en tengsl við lettn. dugains ‘gruggugur, dimmleitur’ og fi. dhvájati ‘gengur, fer’, dhvajá ‘fáni’ og fpers. (avest.) dvaž- ‘blakta’ eru hugsanleg; sbr. og fhþ. tougal ‘dimmur; dulinn,…’ og lettn. dũkans ‘dökkleitur’ (af ie. *dheu-g-, *dhu̯e-g- og *dheu-k-, *dhu̯e-k-). Ath. dúkur, dugga (1) og doggur (1) og dokka (1).


doki k. † ‘strimill, ræma, klæðislengja’ (ath. doggi ‘pilsgarmur’ og doggur (1), sem gæti verið frb.mynd s.o.). Orðið er einangrað, en gæti verið rótskylt dúkur og dokka (1) og doggur (1), og e.t.v. af germ. *deuk-, ie. *dheu-g-, *dhue-g- ‘blakta, vefja,…’, sbr. mhþ. tocken ‘flökt, hviklyndi’, tokzen, tokzelen ‘blakta, hreyfast fram og aftur’. Sjá dokka (1) og dúkur.