draug fannst í 7 gagnasöfnum

draugur -inn draugs; draugar hann minnti helst á draug; draugs|skapur; drauga|bær

draugur nafnorð karlkyn

óefniskenndur svipur látins manns, afturganga, vofa

kveða niður draug

vekja upp draug


Fara í orðabók

draugur no kk
draugur no kk (myndtruflun)

Draugur: þgf.et. draug eða draugi, m.gr. draugnum eða drauginum.

Lesa grein í málfarsbanka

draugur kk
[Flugorð]
[skilgreining] Mynd af ókunnum uppruna sem birtist á ratsjá.
[enska] angel

draugur
[Raftækniorðasafn]
[sænska] spökbild,
[þýska] Geisterbild,
[enska] ghost

draugur
[Raftækniorðasafn]
[sænska] spökbild,
[þýska] Geisterbild,
[enska] ghost

draugur kk
[Tölvuorðasafnið]
[skilgreining] Óæskileg mynd sem stafar af áhrifum svo sem endurómun.
[enska] ghost

draug kv. (nísl.) ⊙ ‘tægja, ögn’: það var ekki ljós d. í ketinu ɔ það var magurt. Orðið er einangrað og ekki öruggt, en gæti, ef rétt reynist, átt skylt við draugur (2) og drjúgur; sbr. nno. drøygje ‘moli’.


1 draugur k. ‘vofa, afturganga; svifaseinn maður; steinn sem leynist í slægjugrasi’; sbr. fær. dreygur, nno. draug k., gd. drog ‘vofa, afturganga’ (to. í finn. raukka ‘dauður maður, illur andi’). Sbr. og fhþ. gitrog ‘vofa’, mhþ. troc(g) ‘svik, blekking’, fsax. gidrog ‘tálsýn’, mholl. droch og nhþ. trug ‘blekking, svik’ (hljsk.); sbr. og fhþ. triugan, treogan, fsax. bidriogan, nhþ. trügen, †triegen (st.)s. ‘svíkja, blekkja’. Sk. mír. aurd-drach ‘afturganga’, fi. drógha- ‘skemmd, tjón’, drúh- ‘fjandmaður, óvættur’, drúhyati ‘reynir að skaða’, fpers. (avest.) draoga- ‘lygi, svik’. Upphafl. merk. orðsins draugur ‘táldræg skaðvættur’ e.þ.u.l. Af draugur er leidd so. draugast ‘læðast um í myrkri, drattast’. Ath. draumur og dvergur (1).


2 draug(u)r k. ‘tré, trjástofn’ e.þ.h. Orðið kemur aðeins fyrir sem síðari liður mannkenninga og merking því ekki fullljós. Ef til vill táknar það upphaflega þurran viðarbol eða trjádrumb og er þá sk. fe. drȳge (< *drūgi-) og holl. droog, fsax. drōgi (< *draugia-) ‘þurr’, sbr. ne. dry (s.m.), sbr. og fe. dréahnian ‘þurrka upp’ (ne. drain) og nhþ. trocken ‘þurr’; e.t.v. fjarskylt drjúgur (s.þ.). Skvt. G. Neckel (1914) er draugur (í kenningum) sk. gotn. driugan ‘gegna herþjónustu’ og lith. draũgas ‘förunautur’ og merkir eiginl. hermann. Ósennilegt og kemur illa heim við mannkenningarnar.


3 draugur k. (19. öld) ⊙ ‘krossgrind í hliði; aðalsúla í vindmyllu’. To. úr d. drejer ‘snúningstæki eða -búnaður’, sbr. og drejedør ‘vængjahurð’ og d. so. dreje ‘snúa’. Sjá drauja.