drengja fannst í 5 gagnasöfnum

Drengir Karlkynsnafnorð, örnefni

drengur Karlkynsnafnorð

drengur -inn drengs; drengir kenna þessum dreng; dreng|stauli; drengja|met

drengur nafnorð karlkyn

ungur karlmaður, strákur

vera drengur góður

vera vandaður persónuleiki, heiðarlegur og heilsteyptur


Fara í orðabók

drengur no kk
geta ekki setið á dreng sínum

drengja s. ‘strengja, binda fast; herða að; þrengja að’; sbr. drengur (s.þ.) og fpers. (avest.) drǝnǰaiti og fi. dŕ̥mhati ‘festir, styrkir’ (-gh-: -ǵh-). Sjá drangi.


drengur k. ‘sveinbarn, piltur; hugrakkur og drenglyndur maður; †þjónustusveinn, hirðmaður; †hugrekki, kjarkur; †gildur stafur; †strengur, festiband’; sbr. fær. drongur ‘ungur, hraustur maður, þjónustusveinn,…’, nno. dreng k. ‘fullvaxinn maður, léttadrengur’, sæ. dräng ‘vikapiltur’, d. dreng ‘ungur piltur, vinnumaður’. Í nno., eins og í físl., merkir orðið (dreng) líka gildan staf eða stólpa og er það efalítið upphaflega merkingin, enda orð um unglinga oft af slíkum rótum runnin, sbr. þ. bengel og knabe og ísl. strákur, stelpa og stúlka. Orðið drengur er sk. drangi og drangur, sbr. fsl. dro̢gŭ ‘stöng’, rússn. droga ‘vagnstöng, öxulslá’, af ie. rót *dh(e)regh- (*dh(e)re(n)gh-) ‘fastur, festa’, sbr. fi. dŕ̥hyati ‘festir’ (-gh-: -ǵh-), sbr. einnig *dher- í lat. firmus ‘fastur, styrkur’. Sjá drangi, dringull og dröngull. Dreng(u)r líka pn.