drullast fannst í 5 gagnasöfnum

drulla Sagnorð, þátíð drullaði

drulla 1 -n drullu drullu|kaka

drulla 2 drullaði, drullað drulla allt út

drullast drullaðist, drullast

drulla nafnorð kvenkyn

blaut mold, aur, leðja, for

það er drulla á stígunum eftir rigningarnar


Sjá 2 merkingar í orðabók

drulla sagnorð

fallstjórn: þolfall

sóða (e-ð) út

ég drullaði út gólfið á skítugum stígvélum


Sjá 3 merkingar í orðabók

drullast sagnorð

gera (e-ð) með tregðu, drattast

ætli ég drullist ekki í búðina

hann drullast ekki til að svara tölvupóstinum frá mér


Fara í orðabók

drulla no kvk (for, óhreinindi)
drulla no kvk (þunnur saur)
drulla no kvk (niðurgangur)

1 drulla kv. (um 1600) ‘for, leðja; þunnur manna- eða dýrasaur,…’; drulla s. ‘hægja sér, skíta; ata út’; drullast s. ‘flækjast um, drattast’. Uppruni óljós. Hugsanleg væru tengsl við dralla og drolla (s.þ.), sbr. sæ. máll. drälla (þt. drall, lh.þt. drullit) ‘hníga, falla í sundur, silast’ eða e.t.v. fremur við gotn. driusan ‘falla’, sbr. dreyri og drýsill (s.þ.); < *druzl-, sbr. kymbr. dryll ‘moli, brot af e-u’, gallóróm. drullia ‘úrgangur, sori’ (*dhrus-l-). Allt óvíst. (Nno. drôl ‘mýri’ virðist hafa ó í stofni og getur tæpast heyrt hér til, e.t.v. < *drôvl sk. draf).


2 drulla kv. (19. öld) ‘ker, ílát’; líkl. frb.-mynd af drylla (s.þ.).


drylla, drulla kv. (17. öld) ‘mjótt ker, kirna, askur,…; gikksleg kona, drembin og ill’; í samsetn.: ambindrylla, drembildrylla, letidrylla; drylla s. ⊙ ‘hlaða í smáhrauka’: d. heyi; sbr. einnig fno. aukn. dryllr k. E.t.v. sk. nno. droll k. ‘stirðbusalegur og jafnsver maður; saurdröngull,…’, drult ‘e-ð stórt og sívalt’, jó. dryllek ‘e-ð stutt og svert’. Skvt. A. Torp eru nno. orðin to. úr lþ. og hafa upphafl. þ í framstöðu. Það er vafasamt og getur tæpast átt við ísl. orðin; drylla e.t.v. sk. drella (s.þ.) og drellir; síður tengt drjóli og drúld.