einka fannst í 1 gagnasafni

einka- forliður ‘eigin-, einasti,…’; einkar ao. (eiginl. ef. af *eink kv.) ‘sérstaklega, mjög’; einkanlegur l. ‘sérlegur; †ágætur’ (e.t.v. < *einkandlegr, sbr. so. að einka); einkum ao. (eiginl. þgf.ft. af *eink kv.) ‘sérstaklega, fyrst og fremst’. Sbr. fær. onka- ‘einka-’, nno. einka ‘einsamall’, fsæ. enka ‘einasti, einmana’, sæ. enkom ‘sérstaklega’. Orðin virðast leidd af *eink kv. sem sýnist myndað af lo. *ainaka-, sbr. gotn. ainakls ‘einstæður, einsamall’, af einn. Af þessu sama lo. virðist leidd so. einka ‘velja sér, tileinka’. Sjá einga, einn, ekkja (1).