einkunna fannst í 7 gagnasöfnum

einkunn Kvenkynsnafnorð

Einkunnir Kvenkynsnafnorð, örnefni

einkunn -in -kunnar; -kunnir fá góðar einkunnir; einkunna|gjöf (sjá § 12.6.2 í Ritreglum)

einkunn nafnorð kvenkyn

vitnisburður fyrir frammistöðu á prófi, oft í formi tölu frá 1-10


Sjá 2 merkingar í orðabók

Orðið einkunn skiptist þannig milli lína: ein-kunn.

Lesa grein í málfarsbanka

einkunn kv
[Málfræði]
[skilgreining] Ákvæðisorð (eða ákvæðisliður) sem stendur með nafnorði (yfirleitt á undan því), sambeygist því og kveður nánar á um eiginleika þess sem nafnorðið á við.
[dæmi] Þetta er skemmtileg (nf.et.kv.) málfræðibók (nf.et.kv.). Vegna þessara (ef.ft.kk.) þriggja (ef.ft.kk.) ógeðslegu (ef.ft.hk.) tannstöngla (ef.ft.kk.).
[enska] attribute

einkunn kv
[Upplýsingafræði]
samheiti sérgreinir, vísir (skýrivísir/efnisvísir)
[skilgreining] Orð eða orðasamband sem stendur með tilteknu heiti og er notað til að kveða nánar á um merkingu þess ef hún er óljós og eins til að greina milli samnefndra hugtaka.
[þýska] Kennzeichner,
[danska] kvalificerer,
[enska] qualifier,
[norskt bókmál] kvalifiserer,
[hollenska] indicator expliciete,
[sænska] kvalifiserer,
[franska] spécialisé

einkunn kv
[Menntunarfræði]
[skilgreining] Niðurstaða námsmats sem er birt með umsögn, tölustöfum eða bókstöfum.
[enska] grade

einkunn
[Lögfræðiorðasafnið]
[skilgreining] Mark á búfé, búfjármark, sbr. Grágás.

ein-kunn kv. ‘einkenni, eiginleiki; (skóla)vitnisburður; lýsingar- eða auðkenningarorð; einkennismerki; †eignarmark (á fénaði)’; -kunna, -kynna s. † ‘marka, merkja (fé)’. Af einn og kunn ‘sérkenni, háttur’ (s.þ.), < *kunþi- kv., sbr. gotn. kunþi h. (< *kunþia-) ‘þekking, vitneskja’; sbr. -kunn í miskunn og vorkunn. -kylja kv. (18. öld) ‘gola af sömu átt’, sbr. kylja (1); -kyljulegur l. ‘sérvitur, einrænn’. -lægur l. (17. öld) ‘hreinskilinn; trúr; staðfastur (í e-u); sífelldur’, eiginl. ‘sem liggur jafnan á sama veg, sem liggur eins í’, sbr. liggja og lægur. -mana, -mani l.ób. ‘einsamall, umkomulaus’, -man h. † ‘einvera’: búa í einmani. Af einn og man, sbr. gotn. ga-man ‘félagi, meðbróðir’ og ísl. man ‘ófrjálst fólk, hjú; ambátt; mær’, sk. maður (s.þ.). -mitt ao. (18. öld) ‘beint, nákvæmlega,…’, eiginl. hvk. af lo. *einmið(u)r ‘sem er í miðju, nákvæmur’. Sjá miður (1). -mótlegur l. ‘tilbreytingarlaus, leiðigjarn,…’. Sjá eimótlegur. -muna l.ób. (18. öld) ‘frábær, ógleymanlegur’: e. góður, e. veðrátta. Líkl. < eimuna (s.þ.); forl. ein- hefur oft herðandi merkingu og hefur komið hér í stað ei-. -munaháttur k. ‘einsemd, einmanaleiki’. E.t.v. < einmana- fyrir áhrif frá orðum eins og muni og munur ‘hugur, löngun’; -munalegur l. (18. öld) ‘einmanalegur, yfirgefinn, löngunarfullur’.