einman fannst í 1 gagnasafni

ein-kunn kv. ‘einkenni, eiginleiki; (skóla)vitnisburður; lýsingar- eða auðkenningarorð; einkennismerki; †eignarmark (á fénaði)’; -kunna, -kynna s. † ‘marka, merkja (fé)’. Af einn og kunn ‘sérkenni, háttur’ (s.þ.), < *kunþi- kv., sbr. gotn. kunþi h. (< *kunþia-) ‘þekking, vitneskja’; sbr. -kunn í miskunn og vorkunn. -kylja kv. (18. öld) ‘gola af sömu átt’, sbr. kylja (1); -kyljulegur l. ‘sérvitur, einrænn’. -lægur l. (17. öld) ‘hreinskilinn; trúr; staðfastur (í e-u); sífelldur’, eiginl. ‘sem liggur jafnan á sama veg, sem liggur eins í’, sbr. liggja og lægur. -mana, -mani l.ób. ‘einsamall, umkomulaus’, -man h. † ‘einvera’: búa í einmani. Af einn og man, sbr. gotn. ga-man ‘félagi, meðbróðir’ og ísl. man ‘ófrjálst fólk, hjú; ambátt; mær’, sk. maður (s.þ.). -mitt ao. (18. öld) ‘beint, nákvæmlega,…’, eiginl. hvk. af lo. *einmið(u)r ‘sem er í miðju, nákvæmur’. Sjá miður (1). -mótlegur l. ‘tilbreytingarlaus, leiðigjarn,…’. Sjá eimótlegur. -muna l.ób. (18. öld) ‘frábær, ógleymanlegur’: e. góður, e. veðrátta. Líkl. < eimuna (s.þ.); forl. ein- hefur oft herðandi merkingu og hefur komið hér í stað ei-. -munaháttur k. ‘einsemd, einmanaleiki’. E.t.v. < einmana- fyrir áhrif frá orðum eins og muni og munur ‘hugur, löngun’; -munalegur l. (18. öld) ‘einmanalegur, yfirgefinn, löngunarfullur’.