ellri fannst í 1 gagnasafni

eldri, †ellri; elstur, †ellztr mst. og hst. af lo. gamall; sbr. fær. eldri, elstur, nno. eldre, eldst, sæ. äldre, äldst, d. ældre, ældst, fe. ieldra, ieldest, fhþ. eltiro, eltist, gotn. alþiza, alþists (ne. older, oldest, nhþ. älter(e), ältest). Af germ. *alþa-z, sbr. fe. eald, ne. old og nhþ. alt ‘gamall’, sbr. gotn. alþeis (< *alþia-) (s.m.). Sk. ala, aldinn, aldur, elda (1) og elli.


for-dæða kv. ‘galdranorn; galdrar, illvirki’; sbr. nno. fordæde kv. ‘e-ð hræðilegt’, fhþ. fratāt ‘afbrot’ (sbr. firtuon s.), fe. fordōn s. ‘eyða, spilla’, sk. dáð. -eldrar, -ellrar k.ft., -eldri, -ellri h. ‘faðir og móðir, †forfeður’; sbr. fær. foreldur, nno. foreldre, sæ. föräldrar, d. forældre; mlþ. voreldern ‘forfeður’, fe. íeldran, fhþ. eltiron (nhþ. eltern) ‘foreldrar’. Sk. aldinn, aldur og eldri; leitt af (mst.lo.) eldri. -ganga s. ‘farast’. To., sbr. d. forgå, þ. vergehen, sbr. ísl. fyrirgengilegur (sjá fyrir- (2)). -gift kv. ‘gjald fyrir vetrargreiða, meðgjöf, fúlga; eitur, eiturkvikindi’; sbr. gotn. fragifts ‘úthlutun; trúlofun’ (eiginl. brottgjöf (konu)), gotn. fragiban s., fe. forgifan s. ‘gefa burt’; í merk. ‘eitur’ er orðið to. úr gd. forgift.