er fannst í 6 gagnasöfnum

er að því er virðist; um það er lýkur; sá er síðastur kom

vera 1 -n veru; verur, ef. ft. vera

vera 2 var, vorum, verið ég er hér; þú varst hvergi nærri; þótt svo sé/væri

er samtenging
formlegt

samtenging, tíðartenging: þegar

hundurinn gelti er hún gekk inn í húsið

er hann leit út, sá hann að komin var þoka


Sjá 2 merkingar í orðabók

vera no kvk
vera no kvk (tilvist)
vera no kvk (dvöl)
það er <fárra> kosta völ
<honum, henni> eru allar bjargir bannaðar
<honum, henni> er öll björg bönnuð
það er enginn bilbugur á <honum, henni>
það er enginn bugur á <honum, henni; þjóðinni>
Sjá 6306 orðasambönd á Íslensku orðaneti

Nafnorðið vera merkti til forna: dvöl, dvalarstaður.

Lesa grein í málfarsbanka


Orðalagið vera að gera eitthvað vísar til verknaðar sem stendur yfir eða dvalarmerkingar sem afmörkuð er í tíma. Hún er að skrifa bréf. Þau eru að leika sér. Samkvæmt málvenju eru nokkrar hömlur á notkun þessa orðasambands. Það er t.d. ekki notað til að vísa til þess sem er tímalaust, t.d. ekki með sögnum sem tákna eiginleika né ástand sem varir. Ekki: „hún er að skrifa vel“ heldur: hún skrifar vel. Ekki: „hún er að sofa“ heldur: hún sefur. Ekki: „kennarinn er að sitja í stólnum“ heldur: kennarinn situr í stólnum. Ekki: „Ég er ekki að skilja þetta“ heldur: Ég skil þetta ekki o.s.frv. Það væri því í ósamræmi við þessa málvenju að segja „markmaðurinn er að verja vel í þessum leik“, „fyrirtækið er að hagnast vel á þessu ári“ o.s.frv. Fremur: markmaðurinn ver vel í þessum leik, fyrirtækið hagnast vel á þessu ári.

Lesa grein í málfarsbanka


Bæði kemur til greina að segja þetta eru útlönd og þetta er útlönd.

Lesa grein í málfarsbanka


Þegar sagnfylling stendur með nafnhættinum að vera er hún höfð í nefnifalli.

Hann sagði honum að vera stilltur (ekki: „stilltum“).
Við viljum biðja þig að vera viðstaddur (ekki: „viðstaddan“).
Fordæmi hans er öllum hvatning til að vera kostgæfnir (ekki: „kostgæfnum“).
Hún neyddi sig til að vera róleg (ekki: „rólega“).

Lesa grein í málfarsbanka

1 er, †es tvfn., st. (< *ez-, *es-); sbr. d. rúnar. ias, is, sæ. rúnar. ias, iaʀ, gotn. is, fsax. es, is, fhþ. ir, er, nhþ. er (3.p.fn.). Sbr. lat. is ‘þessi’, lith. jìs ‘hann’, af ie. fn.stofninum e-, ei-, i-. Sjá einn og ef; sbr. og og gotn. (fn.h.) ita, fhþ. iz, ez, lat. id ‘það’.


2 er, †es s., 2. og 3. p. et. frsh. af so. að vera (< *es-si, *es-ti (t-ið í endingu 3.p. fellur niður í frnorr. og endingar 2. og 3.p. et. nt. verða eins)); ft. 1., 2. og 3. p. erum, erom, eruð, eru, ero. Sbr. fær., nno., sæ. og d. er, gotn. is, ist, þ. ist (sind), lat. es, est (sunt); af ie. sagnstofninum *es- ‘vera’. Sjá em, sannur (2), og syn (1).


3 er- forsk. < ør- (sjá ör- (4)); sbr. erindi og erlendur.


1 vera kv. ‘vist, dvöl, verustaður; raunveruleiki; lífvera; hald; ögn,…’; sbr. fær. vera ‘vist, reynd’, nno. vere kv. ‘vist, verustaður’, sæ. máll. väro ‘löng dvöl’. Sjá vera (3).


2 vera kv. ‘örlæti; skjól, athvarf’. E.t.v. s.o. og vera (1). Hugsanleg væru þó ættartengsl við várar og vær (2), sbr. fhþ. werēn, fsax. warōn, nhþ. gewāhren ‘veita, aðstoða’.


3 vera, †vesa (st.)s. ‘dveljast; vera til; eiga sér stað,…’; sbr. fær., nno. vera, sæ. vära, d. være, fe., fsax. og fhþ. wesan, holl. wezen, gotn. wisan. Sbr. ennfremur fi. vásati ‘dvelst, gistir’, mír. fó(a)id < *u̯oseti (s.m.) og lat. Vesta ‘aringyðja’, af ie. *u̯es- ‘búa, dvelja’; vera, †vesa (< germ. *wesan) á sér marga ættingja, sbr. vara (3), vera (1), vist (1), væri (2) og vær (1).


4 vera kv. † ‘klæði, fatnaður’. Vafaorð, heimild ótraust. Á, ef rétt er hermt, skylt við ver (7) og verja (2 og 3) og gangvari, gangvera.