erma fannst í 6 gagnasöfnum

ermi -n ermar; ermar erma|fóður

ermi nafnorð kvenkyn

sá hluti flíkur sem umlykur handlegginn

skyrta með stuttum ermum

bretta upp ermar/ermarnar

lofa meiru en maður getur staðið við

hefjast handa, byrja framkvæmdir

luma á einhverju

sýna mikinn dugnað

hafa lítið fyrir að semja hana

hafa <ýmislegt> uppi í erminni

lofa meiru en maður getur staðið við

hefjast handa, byrja framkvæmdir

luma á einhverju

sýna mikinn dugnað

hafa lítið fyrir að semja hana

hrista <ræðuna> fram úr erminni

lofa meiru en maður getur staðið við

hefjast handa, byrja framkvæmdir

luma á einhverju

sýna mikinn dugnað

hafa lítið fyrir að semja hana

láta hendur standa fram úr ermum

lofa meiru en maður getur staðið við

hefjast handa, byrja framkvæmdir

luma á einhverju

sýna mikinn dugnað

hafa lítið fyrir að semja hana

lofa upp í ermina á sér

lofa meiru en maður getur staðið við

hefjast handa, byrja framkvæmdir

luma á einhverju

sýna mikinn dugnað

hafa lítið fyrir að semja hana


Fara í orðabók

ermi no kvk
láta hendur standa fram úr ermum
bretta upp ermarnar
bretta upp ermar
bretta upp ermum
lofa upp í ermina á sér
Sjá 11 orðasambönd á Íslensku orðaneti

ermi
[Hannyrðir]
[skilgreining] Sá hluti flíkur sem umlykur handlegg.
[enska] sleeve

erma s. † ‘vorkenna, telja e-n vansælan’. Orðið er bundið við guðfræðileg rit og hefur líkl. sætt erl. áhrifum, sbr. fe. ierman ‘þjaka, ama,…’, earmian ‘miskunna sig yfir’. Sjá armur (2).


ermi, †ermr kv. ‘sá hluti af flík sem lykur um handlegginn’; sbr. fær. ermi, erma, nno. erm, sæ. ärm, d. ærme; sbr. ennfremur fe. earmella (s.m.) og fhþ. armil(o) ‘armhringur’ (< *armiō, *armilō). Sk. armur k.