feim fannst í 1 gagnasafni

2 feima s. (17. öld): f. af e-u ‘minnkast sín; ofbjóða e-ð’; f. upp af e-u ‘blygðast sín vegna e-s’; feima kv., feim h. ‘feimni, óframfærni’. Vafasamt er hvort orð þessi eiga skylt við feima ‘kona’. Þau minna á nno. feim h. og feime kv. ‘þunn himna, laus og fíngerður jarðvegur,…’, sæ. máll. femma ‘laus, sandborin mold’, nno. feima s. ‘loða við, strjúka mjúkt og flírulega’, sæ. máll. fim ‘mýrajarðvegur’, nno. fim ‘þunnt lag, t.d. af dögg eða ösku’, sbr. einnig fno. örn. eins og Fimlandir og Fimreiti og fe. fām og fhþ. feim ‘froða, hjóm’. Orðstofninn hefur e.t.v. líka haft óeiginlega, óhlutstæða merkingu, ɔ smeykur, staðfestu- eða einurðarlaus, sem geymst hefur í ísl. Sjá feiminn.