fellur fannst í 6 gagnasöfnum

falla Sagnorð, þátíð féll

fella Kvenkynsnafnorð

falla féll, féllum, fallið falla til jarðar; þótt hann falli/félli á prófinu

falla sagnorð

fara hratt eða hægt niður, detta

bollinn féll á gólfið og brotnaði

snjórinn fellur til jarðar

skipverjinn féll útbyrðis

hár hennar fellur niður á axlirnar

mörg tré féllu í óveðrinu

kartöflugrösin féllu í frostinu

hitinn féll hratt

verðið á olíu hefur fallið

falla um koll

<varan> fellur í verði


Sjá 29 merkingar í orðabók

falla so (ná ekki prófi)

falla
[Raftækniorðasafn]
[sænska] slå ifrån,
[þýska] rückfallen,
[enska] disengage

falla (tvf.)s. ‘detta; deyja; streyma, renna; réna, lækka; koma fyrir; hæfa, geðjast að’; fallast ‘bregðast,…’. Sbr. fær., nno. og sæ. falla, d. falde, fe. feallan, ne. fall, fhþ. fallan, nhþ. fallen. Tengsl við önnur ie. mál óljós, en líkl. sk. lith. púolu, pùlti ‘falla’, fprússn. au-pallai ‘finnur’ (eiginl. ‘dettur ofan á’), arm. p՝ul ‘hrun’, p՝lanim ‘fell niður’, af ie. *p(h)ō̆l- ‘falla’. Sumar merkingar ísl. so. kunna að stafa að nokkru frá föllnum forskeytum, t.d. falla ‘hæfa, geðjast að; deyja’ < *ga-fallan, sbr. þ. gefallen, og falla(st) ‘bregðast’ < *and-fallan, sbr. þ. entfallen. Germ. *fallan- < ie. *p(h)oln-. Sjá fall (1) og fella (3).


1 fella kv. ‘gildra’; sbr. fær. fella, nno. felle kv., sæ. fälla, d. fælde; < *falliōn, sk. falla; sbr. fe. fealle, fhþ. falla (s.m.).


2 fella kv. ‘samskeyti’; sbr. nno. felle kv. ‘felling; samskeyting; felga’; fella s. ‘skeyta saman; draga net saman á jöðrunum’; sbr. fær. fella ‘ganga frá jöðrum á neti’, nno. fella ‘leggja í fellingar’. E.t.v. sk. falda og faldur; < *falþiōn, *falþian, en hefur a.m.k. blandast orðmyndum leiddum af so. falla (*ga-falliōn, *gafallian). Sjá fall (2) og felling.


3 fella s. ‘láta falla, varpa til jarðar; drepa, slátra’; sbr. fær. og nno. fella, sæ. fälla, d. fælde, fe. fiellan, fyllan, fhþ. fellan; < germ. *fallian, ors. af falla. Sbr. einnig -felli h. í samsetn. eins og misfelli og váfelli ‘óhapp, slys’ og fellir k. ‘hordauði’, < *fallia- af fall (1); fellir k. ‘sá sem fellir; sverðsheiti’ er hinsvegar leitt af so. fella. Sjá fall (1) og falla.


fell(u)r l. † ‘vel fallinn, hæfandi’, einkum í samsetn. eins og hugfell(u)r ‘geðfelldur’ og ífell(u)r (um vind í seglum); sbr. einnig físl. viðfellinn ‘viðfelldinn’. Sk. fella (3). Sjá felldur.