fremur fannst í 5 gagnasöfnum

fremja Sagnorð, þátíð framdi

harla Atviksorð, stigbreytt

fremja framdi, framið þótt hann fremji/fremdi rán

fremur venju fremur STIGB hástig fremst

harla (einnig harðla)

fremja sagnorð

fallstjórn: þolfall

gera e-n verknað

hann framdi morð fyrir tíu árum

hún hefur framið hræðilegan glæp

þeir frömdu bankarán


Fara í orðabók

fremur atviksorð/atviksliður

meira, heldur

hann vill ekkert fremur en að hitta börnin sín

hún dæmir fólk eftir innræti fremur en útliti


Sjá 2 merkingar í orðabók

harla atviksorð/atviksliður

til áherslu: mjög

árangurinn er harla góður

það er harla ólíklegt að nemandinn nái prófinu


Fara í orðabók

harla ao
<sagan> á ekki fremur skylt við <málið> en kötturinn við sjöstirnið
<sá varnagli> er fremur í orði en á borði
enn fremur

fram ao. ‘áfram, í ákveðna átt frá tilteknum stað; upp, inn: f. dalinn; út: f. að sjó; einnig um liðinn og ókominn tíma’; sbr. fær., nno., sæ. og d. máll. fram, d. frem (s.m.), fe. fram, from, ne. from, gotn. fram ‘frá, burt’, fhþ. fram ‘lengra, frá,…’. Líkl. upphafl. (t-laust) hvk. af lo. framur; < *frama-, sbr. úmbr. promom ao. ‘fyrst, fremst’. Sjá framur. Af fram eru mynduð önnur ao. eins og framan og frammi, so. frama(st) (sbr. frami) og mst.- og hst.myndir eins og framar og fremur (sbr. gotn. framis), framast og fremst. Sjá frá, framur, fremja, frómur og frum-.


fremja s. ‘framkvæma, drýgja; efla, auka’; sbr. fær. og nno. fremja, sæ. främja, d. fremme, fe. og fhþ. fremman; fremd kv. ‘efling, vegsauki, frægð’, sbr. nno. fremde ‘efling, framför’ (< *framiðō) og -fremi kv. í samsetn. eins og siðfremi kv. (< *-framīn) ‘siðsemi’. Sk. fram og framur.