frunt fannst í 1 gagnasafni

frunt h. (nísl.) ⊙ ‘nýjabrum’: meðan frunt er á því. Uppruni óljós. Hugsanlega s.o. og frumt ‘asi, flýtir’, sjá frumti (2). Yrði þá helst að ætla að orðin væru sagnleidd af *frunta, *frumta < *frumitōn, sbr. frum- og mætti þá jafnvel hugsa sér að front (s.þ.) væri af þessum sama toga, af so. *frumatōn. Vafasamt. Ath. frunti.