gamlast fannst í 3 gagnasöfnum

gamlast sagnorð

verða gamall

afi hans var tekinn að gamlast


Fara í orðabók

gamall l. ‘aldraður, aldurhniginn; sem á tiltekinn fjölda tímaeininga að baki; fullorðinn, fullvaxinn (t.d. um skepnur); forn’; sbr. fær. gamal, gamalur, nno. gamal, sæ. gammal, d. gammel, fsax. gigamalōd ‘aldraður’ (sbr. ísl. gamlaður), fe. gamol og fhþ. gamal- í eiginnöfnum. Af gamall er leidd so. að gamlast, sbr. nno. gamlast, fe. gamelian, mlþ. gamelen ‘eldast’. Uppruni umdeildur. Líkl. sk. lat. hiems ‘vetur’, gr. khió̄n (< *khió̄m) ‘snjór’, mír. gem-rad ‘vetur’, fi. hímā kv. (s.m.), af ie. *ǵhi̯ōm (*ǵhi̯omos) ‘snjór, vetur’. Með Germönum og fleiri fornþjóðum var tíminn talinn í nóttum, mánuðum og vetrum. Um merkingu og orðmyndun, sbr. lat. annōsus ‘aldraður’, af annus ‘ár’. Aðrar skýringar eins og gamall < *ga-máll af mál ‘tími’ eða < ie. *ǵhom-ali-, sbr. lat. humilis ‘lágur,…’ og ísl. gumi og gyma, fá vart staðist. Sjá gemla, gemsi (1), gimbur, góa og ; sbr. og Gamall, Gamli k. pn.