gart fannst í 2 gagnasöfnum

1 gar h. (k.?) (17. öld) lastyrði óvissrar merkingar: grey eða gar; sennil. ‘frekjugerpi’ e.þ.u.l. og sk. gar (2) og garri.


2 gar l. (nísl.) ‘önugur, argur; með gróft bit (um ljá); rámur, frekjulegur (t.d. um rödd)’; einnig garr l. (í s.m.); gara s. ‘ganga’; sk. gari, garr og garri, sbr. einnig garta, gorta og ath. görtra.


3 gar l. (17. öld) ‘víður, opinn; buggleiður (um öngul), úrréttur (um ljá)’; garhyrndur l. ‘gleiðhyrndur’; gara s. ‘gapa, vera opinn eða gleiður (t.d. um öngul)’. Orð þessi sýnast ekki eiga sér beina samsvörun í grannmálunum, en eru líkl. af sömu rót (ie. *ǵhē-, *ǵhǝ-) og gámur, gana og gaska, sbr. gr. khēramós ‘op, gap’, kharamós (Hesych.) ‘jarðsprunga’. Sjá gár (2), gári og garmur (2). Vafasamt er hvort nno. gara (garra) ‘teygjast upp, sveiflast til’ heyrir hér til (skvt. A. Torp nafnleidd af no. gadd † ‘vöndur’; < gaddra).


gart h. (19. öld) ‘mont, það að berast á, t.d. í klæðaburði’; stakorð, kemur aðeins fyrir í orðasafni í hdr. frá 19. öld. E.t.v. sk. fær. garta ‘vera óstýrilátur’, garta í ‘hafa hátt’, nno. garta ‘vera með glens og gamanyrði, masa, blaðra; rymja’, sbr. þ. máll. garrezen, garzen ‘hrikta, braka’ (sbr. garr og garri) < *garratōn; no. gart þá sagnleitt.