glatt fannst í 5 gagnasöfnum

glaður Lýsingarorð

glatt Atviksorð, stigbreytt

gleðja Sagnorð, þátíð gladdi

glaður glöð; glatt STIGB -ari, -astur

glatt þetta gengur glatt; sólin skín glatt

gleðja gladdi, glatt gleddu börnin!; þótt það gleðji/gleddi hann

glaður lýsingarorð

sem finnur til gleði, léttur í skapi, kátur

glaða sólskin

bjart og sterkt sólskin

vinna verkið fúslega, með ánægju

skemmta sér

vera ætíð hryggur

gera sér glaðan dag

bjart og sterkt sólskin

vinna verkið fúslega, með ánægju

skemmta sér

vera ætíð hryggur

sjá aldrei glaðan dag

bjart og sterkt sólskin

vinna verkið fúslega, með ánægju

skemmta sér

vera ætíð hryggur

<vinna verkið> með glöðu geði

bjart og sterkt sólskin

vinna verkið fúslega, með ánægju

skemmta sér

vera ætíð hryggur


Fara í orðabók

gleðja sagnorð

fallstjórn: þolfall

gera (e-n) glaðan

hann gladdi mömmu sína með blómum á afmælinu hennar

orð hennar glöddu hann mjög

það gleður mig að <sjá þig>


Fara í orðabók

glatt lýsingarorð

eldurinn logar glatt

þetta gengur vel

eldurinn logar vel

<þetta> gengur glatt

þetta gengur vel

eldurinn logar vel


Fara í orðabók

glaður lo
líta aldrei glaðan dag
sjá aldrei glaðan dag
gera sér glaðan dag
vera með glöðu bragði
gleðjast með glöðum
Sjá 12 orðasambönd á Íslensku orðaneti

glatt ao
lifa glatt

glaður l. ‘kátur, léttur í skapi; skær, bjartur’; sbr. fær. glaður, nno., sæ. og d. glad ‘kátur’, sæ. máll. glad ‘heiður, skær’, fe. glæd ‘skær, skínandi’ (ne. glad ‘kátur’), fhþ. glat ‘gljáandi, háll’ (nhþ. glatt s.m.); < ie. *ghlǝdho- og upphafl. merk. ‘gljáandi, bjartur’, sbr. fsl. gladŭkŭ ‘gljáandi, háll’, rússn. gladitь ‘slétta úr’, lith. glodùs ‘sléttur og gljáandi (um hár)’ (< *ghlādh-) og lat. glaber ( < *ghlǝdhros) ‘sléttur, háll, sköllóttur’. Af glaður er leidd so. glaða ‘kæta’ og glaðna ‘kætast, verða bjartari’, gleði kv. og gleðja s. Hestsheitið Glað(u)r er vísast nafngert lo. og s.o. og lo. glaður, hvort sem það á fremur við bjartan lit eða skapfjör. Sjá -glaðan, gleði og glóa, glóð, gljá (1) og glær (2).


gleði kv. ‘kæti, ánægja’; sbr. fær. gleði, nno. glede k., kv., d. glæde, sæ. glädje (< *glaðīn), sbr. fhþ. gletī, gletīn ‘gljái’; gleðill k. † ‘glens’; aukn.; gleðja kv. ‘smágjöf’; gleðja s. ‘kæta, veita gleði; brýna (eggvopn); auka’, g. til ‘birta upp’. Sbr. fær. gleða, nno. gledja, d. glæde ‘kæta’, fe. gleddian ‘væta’ (eiginl. gera gljáandi). Öll orðin leidd af glaður (s.þ.).