hála fannst í 6 gagnasöfnum

hála Kvenkynsnafnorð

háli Karlkynsnafnorð

háll Lýsingarorð

háll hál; hált vera kominn út á hálan ís STIGB -li, -astur

háll lýsingarorð

sem hlutur rennur á auðveldlega, sleipur

farðu varlega, gangstéttin er hál í dag

fiskurinn var háll og rann úr höndum mér

það er hált <úti>


Sjá 2 merkingar í orðabók

háll lo
háll lo (ótraustur, útsmoginn)

núningslaus
[Eðlisfræði]
samheiti alháll, háll
[enska] smooth

hála
[Læknisfræði]
samheiti hálhjúpur
[enska] serosa,
[latína] tunica serosa

liðvökvi kk
[Læknisfræði]
samheiti háli, liðháli, liðslím
[skilgreining] Glær, litlaus, slímkenndur vökvi í liðholi.
[skýring] Myndaður af liðslímu (synovium), smyr og nærir liðfleti.
[latína] synovia,
[enska] synovial fluid

1 hála kv. † tröllkonuheiti (í skáldam.). Uppruni óviss, en líkl. sk. hæli og hel, sbr. mlþ. hāl, fhþ. hāli ‘falinn, leynilegur’. Tæpast sk. háll (1) og héla (Jan de Vries).


2 hála ao. ‘mjög, stórlega’, sbr. háliga af lo. hár (4).


1 háll l. ‘sleipur, skreipur’; sbr. fær. hálur, nno. hål, sæ. og gd. hal; sbr. ennfremur fhþ. hāli, svissn. häl (s.m.) og fe. hālstān ‘kristall’; < germ. *hēla-, *hēli-; upphafl. merk. ‘frosinn, svellaður > sleipur’; sk. holl. hal ‘frosin jörð’, lith. ša̢lù, šálti ‘frjósa’, pã-šalas ‘svelluð jörð’, fsl. slana ‘hrím’. Sjá háll (2), héla, helja (2) og -hjal. Af háll er leitt no. hálka kv., sbr. fær. hálka, nno. hålke kv. (s.m.) og sæ. halka s. ‘renna til’.


2 háll l. ‘viðsjáll, brögðóttur’; sbr. fær. hálur, nno. hål (s.m.) og fe. hǣlig ‘óáreiðanlegur’. Efalítið s.o. og háll (1), merk. ‘viðsjáll, brigðull < sleipur’; sbr. líka nno. håla s. ‘renna til á e-u hálu, smjaðra fyrir, skjalla’; háll tæpast sk. fhþ. hāli ‘falinn, leynilegur’ og ísl. hæli og hylja (Jan de Vries).