heimar fannst í 5 gagnasöfnum

heimur -inn heims; heimar í öðrum heimi; um alla heima og geima; heims|framleiðsla

heimur nafnorð karlkyn

veröldin, hinn óendanlegi alheimur

heimurinn er að þenjast út


Sjá 2 merkingar í orðabók

heimur no kk
sjá heiminn
skoða heiminn
segja heiminum góðar nætur
kveðja þennan heim
segja laust við þennan heim
Sjá 62 orðasambönd á Íslensku orðaneti

heim ao. ‘(í átt) til heimkynnanna’; sbr. fær. og nno. heim, sæ. hem, d. hjem, fe. hām, fhþ. heim; eiginl. þf. af heimur í merk. ‘heimkynni’, sbr. lat. domum ‘heim’, þf. af domus ‘hús’. Af heim ao. er leitt heimar, heimast ao. (mst., hst.) og heimari, heimri, heimastur l. (mst., hst.), sbr. fær. heimari, heimastur (s.m.). Sjá heimur.


heimur k. ‘jarðríki, veröld; alheimur; veraldargæði; mannfólk; †heimkynni, bústaður’; sbr. fær. heimur ‘veröld’, nno. heim ‘heimkynni, sjónhringur, svæði, lofthvel, veröld’, sæ. hem, d. hjem ‘heimkynni, heimili’, fe. hām (ne. home), fhþ. heim ‘heimkynni, bústaður’, gotn. haims ‘þorp’; < germ. *haima-, *haimi-; sk. fsl. sěmĭja ‘hjú, þræll’, lith. šeimýna, lettn. sàime ‘hjú’; upphafl. merk. ‘(fjölskyldu)bústaður, aðsetur’. Sbr. gr. keĩtai ‘liggur’, koimáō ‘hátta (e-n), svæfi’, lat. cūnae ‘vagga, hreiður’ (< *ḱoi-nā), af ie. *ḱei- ‘liggja’. Merkingarþróunin, ‘heimastöðvar > veröld’, á sér ýmsar hliðstæður, sbr. rússn. mir ‘þorpsfélag; friður, veröld’, gotn. midjungards, fe. middangeard ‘veröld’ (eiginl. miðgarður). Heim-, -heimur kemur fyrir sem liður í mannanöfnum og örn. Sjá heim, heima (1), heimill, heimta, híð, hjón, hjú (1), hýbýli, hýr og hyski.