hverft fannst í 6 gagnasöfnum

hverfa Sagnorð, þátíð hverfði

hverft Lýsingarorð

hverfur Lýsingarorð

hverfa 1 -n hverfu; hverfur, ef. ft. hverfna hverfu|ætt

hverfa 2 hvarf, hurfum, horfið á hverfanda hveli; þótt hún hverfi/hyrfi

hverfa 3 hverfði, hverft

hverft verða hverft við (sjá hverfur)

hverfur hverf; hverft STIGB -ari, -astur

hverft atviksorð/atviksliður

<mér> verður hverft við

mér bregður


Fara í orðabók

hverfa sagnorð

vera ekki lengur til staðar

penninn hverfur alltaf úr vasa mínun

bókin er horfin

sólin hvarf bak við ský

ég sá hana hverfa út um dyrnar

brosið hvarf af andliti hans

mennirnir hurfu inn í þokuna

hverfa á braut/brott

deyja (út)

hverfa af sjónarsviðinu

deyja (út)

hverfa eins og dögg fyrir sólu

deyja (út)

hverfa úr augsýn

deyja (út)


Sjá 4 merkingar í orðabók

hverfa so
dagur er horfinn af lofti
<auðurinn> hverfur eins og mjöll fyrir sólbráð
<mér> hverfur <þetta> ekki úr huga
<mér> hverfur <þessi dagur> <seint> úr minni
<honum, henni> hverfur heill
Sjá 23 orðasambönd á Íslensku orðaneti

systurefni
[Eðlisfræði]
samheiti hverfa
[enska] isomer

snúa við
[Eðlisfræði]
samheiti hverfa
[enska] invert

hverfur
[Sjávardýr]
[enska] brills,
[franska] barbues,
[latína] SCOPHTHALMIDAE,
[þýska] Steinbutte

hverfa
[Lyfjafræði - lyfjastofnun]
samheiti ísómer
[enska] isomer

1 hverfa kv. ‘hlið eða vend: rétthverfa, ranghverfa; flyðru- og skötumagi, felling í kýr- eða kindarvömb; ættkvísl fiska af flyðruætt, í samsetn.: sandhverfa; rangskreiði á skipi’; í samsetn. †garðhverfa kv. ‘umgirt svæði’. (Merkingarkjarni ‘hvernig e-ð snýr eða snýst’). Sbr. nno. kverv kv., sæ. hvarv ‘flyðrutegund’ og nno. kverve kv. ‘viðjuhringur’. Líkl. < *hwarfiōn (og e.t.v. líka < *hwerfōn). Sjá hvarf og hverfa (2 og 3).


2 hverfa (st.)s. ‘fara úr augsýn, verða á burt, týnast, glatast; †snúast; †umkringja’, sbr. vel um horfinn ‘snyrtilegur,…’; sbr. fær. hvørva (st.s) ‘fara úr augsýn,…’, nno. kverva (st.s.) ‘snúast, hvirflast; fara úr augsýn,…’, fsæ. hværva, sæ. värva ‘týnast úr augsýn’, fe. hweorfan ‘snúast; reika um, fara á burt’; fhþ. (h)werfan, (h)werban ‘snúa (sér) við, koma aftur, sýsla við e-ð’, gotn. hwairban (st.s.) ‘ferðast um’. Líkl. sk. gr. karpós ‘úlnliður’, af ie. *ku̯erp- ‘snúa’. Sum merkingartilbrigði norr. so. kunna að stafa frá föllnum forskeytum, *umb(i)hwerfan ‘umkringja’, *aƀ-hwerfan ‘fara úr augsýn’? Sjá hvarf, hvarfa (2), hverfa (1 og 3), hvirfill, horfa (1) og hyrfa.


3 hverfa (v.)s. ‘snúa, láta snúast’; sbr. nno. kverva ‘snúa, sveifla, nema á brott,…’, sæ. máll. hvärva ‘snúa (e-u) við,…’, fe. hwierfan ‘snúa’, fsax. hwerbian (s.m.), fhþ. (h)werban ‘snúa e-u,…’; eiginl. ors. af st.so. hverfa (2); < *hwarƀian. Sjá hvarf og hverfa (2).


hverfur l. ‘óstöðugur, breytilegur, brigðull; rangskreiður (um bát); †snar í snúningum,…’; sbr. nno. kverv ‘óstöðugur, reikull; rangskreiður; snar,…’, gotn. (hweila)hwairbs ‘óstöðugur,…’, gr. karpálimos ‘skjótur’. Sjá hverfa (2).