iðandi fannst í 6 gagnasöfnum

iða Sagnorð, þátíð iðaði

iðandi Lýsingarorð

iðandi Karlkynsnafnorð

iða 1 -n iðu; iður, ef. ft. iðna iðu|strengur

iða 2 iðaði, iðað iða af kæti

iða nafnorð kvenkyn

óreglulegt straumkast í vatnsfalli, t.d. undan fossi


Fara í orðabók

iða sagnorð

hreyfast ört, sífellt

höfnin iðar af lífi

ótal skordýr iðuðu í grasinu

iða í skinninu

vera eftirvæntingarfullur, spenntur


Fara í orðabók

iðandi lýsingarorð

sem er á sífelldri hreyfingu

iðandi mannfjöldinn


Fara í orðabók

iða
[Eðlisfræði]
samheiti iðustreymi
[enska] turbulence

hvirflun kv
[Flugorð]
samheiti iða
[skilgreining] Snúningshreyfing í straumefni sem á sérhverjum stað í efninu er skilgreind sem tvöfaldur meðalhornhraði lítils efnishluta straumefnisins umhverfis þann stað.
[enska] vorticity

hringiða
[Landafræði] (1.4)
samheiti hringstreymi, iða, kvika, loftsveipir, ókyrrð
[skilgreining] iðuköst og hvirflar í vökvum eða lofttegundum
[enska] turbulence

iða
[Raftækniorðasafn]
samheiti ókyrrð
[sænska] turbulens,
[þýska] Turbulenz,
[enska] turbulence

1 iða kv. ‘hringstraumur, straumhvirfing’; sbr. fær. íða, nno. ide kv., sæ. ida, d. ide, idevande (s.m.). Leitt af forsk. - (2), sbr. fe. ed-winde, mhþ. it-wǣge ‘straumiða’. Sjá - (2) og iða (2).


2 iða s. (17. öld) ‘vera á sífelldri (en smáfelldri) hreyfingu (einkum fram og til baka)’; h. ‘sífelld (smágerð) hreyfing’; sbr. nno. ida ‘hvirflast, dúa undir, mora’, sæ. máll. ida ‘lægja (um vind)’. Líkl. sk. - (2) og iða (1) (so. iða e.t.v. leidd af iða (1) og á þá í öndverðu við síendurtekna hreyfingu). Tæpast tengt (1) og íð.