inn fannst í 6 gagnasöfnum

inn inn á; inn eftir; inn fyrir; fara inn í stofu; sigla inn fjörðinn (sjá § 2.6.1 í Ritreglum)

inna innti, innt ég á þeim gott upp að inna

inn atviksorð/atviksliður

um stefnu að stað sem er innar en viðmiðunarstaður

það er kalt, við skulum fara inn

hleyptu mér inn!

gerið svo vel að ganga inn


Fara í orðabók

inna sagnorð

fallstjórn: þolfall

inna <hana> eftir <þessu>

spyrja hana um þetta


Sjá 3 merkingar í orðabók

Víðast hvar á Íslandi er atviksorðið inn notað um stefnu inn til landsins. Á Suðurnesjum getur inn merkt: til höfuðborgarsvæðisins. Inn til Reykjavíkur, fara inn eftir. Í Þingeyjarsýslu getur inn merkt u.þ.b.: vestur. Inn í Eyjafjörð, inn til Akureyrar, fara inn eftir.

Lesa grein í málfarsbanka


Atviksorðið inn er notað um hreyfingu: Fara inn í húsið. Atviksorðið inni er notað um dvöl á stað: Vera inni í húsinu.

Lesa grein í málfarsbanka


Talað er um að inna eitthvað af hendi.

Lesa grein í málfarsbanka


Rita skal inn í en ekki „inní“. Sjá § 2.6.1 í Ritreglum.

Lesa grein í málfarsbanka

inna so
[Tölvuorðasafnið (útgáfa 2013)]
samheiti framkvæma, keyra
[skilgreining] Gera það sem felst í einni eða fleiri skipunum forrits.
[enska] execute

1 inn ao. (um hreyfingu inn á við, andr. út); inni ao. (um dvöl þar); innan ao. (um hreyfingu þaðan, einnig um tiltekin mörk rúms og tíma: i. girðingar, i. stundar). Sbr. fær. inn, inni, innan, nno. inn, inne, innan, sæ. in, inne, innan, d. ind, inde, inden, fe. inn, inne, innan, fhþ. ē̆n, inna, inne, innana, gotn. inn, inna, innana. Stao. um dvölina á og hreyfinguna frá staðnum eru leidd af inn með viðsk. *-ai og *-(a)na sem tíðkast í fleiri stao. Ao. inn á skylt við fs. í (< *in) en hefur fengið viðskeytt n (< *eni-n) eða stofn-n-ið lengst fyrir aukna áherslu, sbr. sérhljóðslenginguna í fhþ. ē̆n (nhþ. ein) (< *in < *eni).


2 inn ákv.gr. Sjá enn (2) og hinn (2).


3 inn ao. með mst. lo. Sjá enn (1) og in.


inna s. ‘vinna, framkvæma; greiða, gjalda; segja frá, impra á’: i. eftir ‘spyrja um’; sbr. fær. inna ‘gera, framkvæma; segja’, nno. inna ‘segja, greina frá’, fsæ. inna ‘gera, afla e-s’, fd. innæ ‘vinna kvaðavinnu við jarðyrkju eða bústörf’; sbr. einnig mhþ. innen ‘setja inn, koma e-u í hús’, fhþ. innen ‘búa yfir, hafa; fræða e-n um e-ð’, fe. geinnian ‘setja e-ð inn, loka inni, efna, veita’. Uppruni og merkingarþróun ekki fullljós, en líkl. er so. leidd af ao. inn og upphafl. merk. ‘leggja e-ð inn (til e-s), gjalda’. Af inna er leitt no. inning kv. ‘framlag, framkvæmd, frásögn’, sbr. fsæ. inna ‘kvaðavinna’. Aðrar skýringar svo sem skyldleiki við önn (2), inna < *inþjan < *enþian (T. Johannisson 1941:11--22), eða andi (1) (A. Sturtevant 1927:69) eru ólíklegri, með því að þá væri so. inna slitin úr tengslum við vgerm. orðin, auk þess sem þeim fylgja hljóðfræðileg vandkvæði.